James zrobił krok naprzód, szeroko otwierając oczy i po raz pierwszy tej nocy wyglądał mniej jak narzeczony, a bardziej jak mężczyzna, którego plany się chwieją.
„Wyłącz to” – powiedział. „Emma, proszę. Możemy o tym porozmawiać”.
„Rozmawiamy o tym” – powiedziałam ze spokojem bankiera. „Teraz. W obecności świadków, co bardzo mi pomoże”.
Zmrużył oczy, jakby nie mógł uwierzyć, że mu to robię, jakby nie zrobił mi czegoś o wiele gorszego.
„Zaplanowałaś to” – powiedział drżącym, oskarżycielskim głosem. „Wiedziałaś o tym, a mimo to pozwoliłaś nam się pobrać”.
Zaśmiałam się, nie dlatego, że to było zabawne, ale dlatego, że to było zdumiewające.
„Och, James” – powiedziałam cicho. „Powinieneś był uważniej przeczytać tę umowę”.
Jego wzrok zadrżał, zdezorientowany.
„Klauzula o niewierności jest twarda” – kontynuowałam. „Nic nie dostaniesz. Żadnego dostępu do funduszu powierniczego, żadnego wspólnego majątku, żadnych alimentów. Nic.”
Otworzył usta. Zamknął je.
Potem dodałem to, co sprawiło, że twarz mojego ojca zmieniła wyraz ze smutnego na bardziej zimny.
„A skoro sprzeniewierzasz fundusze firmy, żeby pokryć swoje wydatki osobiste” – powiedziałem – „będziesz miał większe problemy niż przemówienie weselne”.
„Co?” – zapytał ojciec, w końcu się wyrywając. Jego głos był tak ostry, że ludzie drżeli. „Kradłeś pieniądze z mojej firmy?”
James rozejrzał się, jakby szukał drogi ucieczki, której nie było.
Odwróciłem się do niego, konwersacyjnie, niemal przyjaźnie.
„Myślałeś, że nie sprawdzę ksiąg, kiedy dowiem się o romansie?” – zapytałem. „Wiesz, że jestem biegłym księgowym”.
Przez chwilę James wyglądał na autentycznie zdezorientowanego, jakby zapomniał, kim jestem, poza rolą, jaką mi przypisał w swojej głowie.
Melissa upuściła mikrofon.
Wbiegła na scenę z piskiem, który sprawił, że wszyscy się wzdrygnęli.
Zsunęła się, próbując uciec, ale obcas zaczepił się o rąbek sukienki i upadła ciężko, uderzając dłońmi o podłogę. Niektórzy goście westchnęli. Inni się śmiali. Nie przyjaźnie. Nie do końca okrutnie. Po prostu z zaskoczenia, tak jak śmiech, który czasem wybucha, gdy nie wiesz, co innego zrobić.
Nie ruszyłam się z miejsca.
„Och, i Melisso” – powiedziałam lekko – „gratulacje z okazji ciąży. Może zechcesz potwierdzić szczegóły”.
Uniosła głowę tak gwałtownie, że włosy zakołysały się jej w powietrzu.
Tablet Daniela świecił w jej dłoniach jak niemy świadek.
„Daniel ma nagrania z twojej podróży do Las Vegas w zeszłym miesiącu” – dodałam.
Melissa zamarła, z oczami szeroko otwartymi tak szeroko, że można było dostrzec białka jej oczu.
„Zgadza się” – powiedziałam. „Nie tylko James był zajęty”.
Przechyliłam głowę, jakby szukając w pamięci.
„Jak mu na imię? Trevor. Barman”.
Z gardła Melissy wyrwał się jęk. Jej twarz ściągnęła się, nie ze wstydu, lecz ze strachu.
James, zdesperowany i wściekły, wyciągnął do mnie rękę.
Jego dłoń zbyt mocno chwyciła moje ramię, ściskając rękaw i skórę pod nim.
„Emmo” – powiedział cicho i stanowczo – „nie możesz tego zrobić”.
Spojrzałam na jego dłoń. Potem spojrzałam w górę, na jego twarz. Twarz, w którą kiedyś wierzyłam. Twarz, która wydawała się tak szczera, kiedy mi się oświadczał.
Teraz nic do tego nie czuję.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
