Wpatrywałam się w wiadomość. Serce waliło mi jak młotem, nie dlatego, że bałam się Daniela, ale dlatego, że słowo „dig” sprawiało, że wszystko wydawało się realne. Jakbym przyznawała na piśmie, że życie, które zaplanowałam, było zepsute do szpiku kości.
Prywatny detektyw brzmiał jak coś z filmu.
Moje życie nie miało być filmem.
Moje życie było zorganizowane. Arkusze kalkulacyjne. Rejestry audytów. Plany, które miały sens.
Ale potem wyobraziłam sobie uśmiech Jamesa, kiedy kłamał. Iskrę Melissy, kiedy mnie raniła. I odpisałam.
Wyślij mi jego numer.
Dwa dni później spotkałam Daniela w kawiarni na Wacker Drive, jednej z tych ze stalowymi krzesłami i ekspresami do kawy, które syczały jak niecierpliwe zwierzęta. Na zewnątrz chodnik był zatłoczony ludźmi wracającymi z pracy. W środku łagodna muzyka i aromat palonej kawy wypełniały powietrze.
Daniel był dokładnie takim mężczyzną, po którym można by się spodziewać, że odkryje cudze sekrety.
Ciemny garnitur. Prosty krawat. Przenikliwe spojrzenie, które niczego nie przegapiło. Siedział oparty plecami o ścianę, lustrując pokój, jakby robił to już tysiąc razy. Nie wydawał się groźny. Wydawał się przygotowany.
Nie tracił czasu.
„Emma Chen?” zapytał.
Skinęłam głową.
Przesunął teczkę po stole, tekturka lekko musnęła drewno.
„Twój kuzyn dał mi podstawowe informacje” – powiedział. „Chcesz inwigilacji. Chcesz dowodów”.
„Chcę prawdy” – powiedziałam, a mój głos brzmiał mocniej, niż czułam.
Usta Daniela drgnęły, niemal w uśmiechu, niemal nie.
„Prawda jest łatwa” – powiedział. „Dowody kosztują”.
Nie drgnęłam.
„Wychował mnie mój ojciec” – powiedziałam. „Rozumiem, ile to kosztuje”.
Daniel obserwował mnie przez chwilę, jakby zastanawiał się, czy później w jego gabinecie nie załamię się i nie skomplikuję mu sytuacji.
Potem skinął głową.
„Powiedz mi, co podejrzewasz”.
Więc mu powiedziałam.
Opowiedziałam mu o sytuacji w hotelu.
O nieprzespanych nocach Jamesa.
O tym, że Melissa nagle zamówiła to samo piwo, które lubił James, i za dużo się śmiała z jego żartów.
O tym, jak zadawała pytania, które nie nadawały się do rozmowy między siostrami, takie, jakie zadaje się, gdy poznaje się czyjeś nawyki, żeby dostosować do nich swoje życie.
Daniel słuchał, nie przerywając, spokojny jak kamień.
Kiedy skończyłam, zadał mi pytanie.
„Chcesz ich złapać w pułapkę?” – zapytał – „czy chcesz wygrać?”
Gulę uformowało mi się w gardło, bo wiedziałam, co to pytanie znaczy. Nie pytał z dumy. Pytał o strategię.
„O jedno i drugie” – powiedziałam.
Skinął głową.
„Więc zrobimy to dobrze”.
Nakreślił plan jak mapę bitwy.
Obserwuj Jamesa.
Śledź Melissę.
Zbieraj zdjęcia, daty, paragony i filmy, kiedy tylko to możliwe.
Stwórz oś czasu.
Dokumentuj wszystko.
Kiedy zapytałam o legalność – bo musiałam zapytać, bo nie byłam Melissą, bo nie łamałam zasad bez powodu – Daniel spojrzał na mnie, jakby uszanował pytanie.
„Miejsca publiczne” – powiedział. „Nie ma tu żadnych oczekiwań co do prywatności. Wszystko jest dokumentowane”.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
