Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, o Claire, jest równie dobra jak wiatr.
Nie „Źle się czuję”. Nie „to minie”. Tylko ten brutalny dowód: nie mogłam już nosić maski gazowej.
Miałam siedemnaście lat. Zawsze jesteś zajęta rozświetlaniem swojego życia, w małym pokoju z broszurami uniwersyteckimi na biurku, angielską terminologią na przenośnym segregatorze i świetlistym światłem oznaczającym zapadnięcie nocy. Na zewnątrz syreny rozdzierały okolicę. Czerwone i niebieskie odłamki krzyżowały się w sklepach i promieniowały ze ścian.
Pogotowie ratunkowe było na miejscu.
Gdy karetka przejeżdża, słychać stukanie do drzwi, a ty naciskasz dzwonek. Są cisze, mistrzowie, komórki pokoleń, by zwiększyć przejrzystość świata.
Dusza jest przesiąknięta przemocą, która jest niemal bolesna.
Słychać głos matki.
Spokojny. Stanowczy. Bez wołania.
„Ona nie odchodzi”.
To zdanie to bis, a ja jestem jak strach na wróble.
W tej chwili robisz złe wrażenie. Jeśli napisałeś esej o tej historii, zrozumiesz atmosferę. Moja klatka piersiowa była ściśnięta, jakby ściśnięta w gardle. Każde natchnienie było krótkie, bolesne, niewystarczające.
Na dole męski głos odpowiada:
„Proszę się odsunąć”.
Apel. Poza. Więcej informacji o sensie.
Próbowałem się podnieść. Moje nogi prawie dotykają ziemi. Złapałem się na łóżku, palce pękały w materiale.
Mama podeszła do mnie na korytarzu.
„Nie potrzebuje szpitala. Martwi się. To minie”.
Wygląda na to, że pracuję nad kolorem. W miejscu jest trochę nudno.
Podczas gdy większość czasopism dokonała wyboru: ciało nie pochwalało mojego wyboru, a ja odpowiedziałem, że przesadzam.
Dobrze ci idzie.
Dramaturgujesz.
Podnosisz głowę.
Część, która jest moją matką – część, która po prostu istnieje, to osoba, która ma więcej pewności siebie – impreza więcej niż jednego bisu dla wiary.
Ale ciało nie.
Mój esej jest ostrzeżeniem po tym, jak pracowałam nad nim przez cały tydzień.
Pierwsze objawy zignorowane
Wszystko zaczęło się w marcowy wtorek. Lekkie drapanie w gardle, potem suchość w gardle. Na początku nic niepokojącego.
Następnego dnia kaszel się nasilił. Co więcej, stał się agresywny. Powiem, że pozostawił pieczenie pod żebrami.
Poszłam do mamy do kuchni.
„Mamo, myślisz, że jesteś doradcą”.
Uniosła wzrok, zmęczona.
„Na kaszel?”
„Przecież nie masz aparatu oddechowego”.
To dobrze, jeśli ocenisz sytuację. „Jeśli to zrobisz, pyłek zostanie usunięty. Woda. Spragniony”.
To po prostu drogie. Po prostu wyczerpujące.
Moje życie to życie nastolatka, żonglującego faktami, harmonogramami, nieprzewidzianymi zdarzeniami. Jeśli wszystko idzie dobrze, to tylko szczegół: to ciągła obecność, gdzie człowiek jest częścią całości.
Więc odpuściłem.
W czwartek, wchodzenie po schodach zaparło mi dech w piersiach.
W piątek rano, nie ruszyłem się z łazienki. Jeśli spojrzeć na życie z innej perspektywy, kawałki stają się lżejsze.
Pielęgniarka z liceum nalegała:
„Mama musiałaby przyjść i cię poszukać, żebym dzisiaj była na badaniu”. »
Jeśli się odwołasz, zostaniesz przyjęty… bardziej niż przesyłka zwrotna, dostaniesz wyobrażenie o szpitalu.
«Pilna konsultacja, to kwestia badań i główny czynnik. »
Ta kwota zrobiła na mnie większe wrażenie niż wszystko inne.
Trzy centy.
Tutaj, gatunek rywalizacji.
Dalszą część artykułu znajdziesz na następnej stronie z materiałami promocyjnymi.
