.
Przez kilka następnych lat kontynuowałem swoją niewolniczą pracę kontraktową. Tracy spędzała dni pławiąc się w sztucznym luksusie, wylegując się na skórzanej sofie na zamówienie, oglądając reality show, podczas gdy ja łączyłem internetowe zajęcia na studiach z wyczerpującą pracą na pół etatu w lokalnej kawiarni.
Brandon, mający teraz dwadzieścia pięć lat, ledwo przebrnął przez bezużyteczny dyplom – dyplom, który mój ojciec niewątpliwie sfinansował hojnymi „darowiznami”. Brandon nie przepracował ani jednego dnia od ukończenia szkoły. Z dumą nazywał siebie „twórcą treści”. Twórcą treści. Siedział w swoim zaciemnionym pokoju, wykrzykując obelgi do nastolatków na Xbox Live, transmitując swoją przeciętną rozgrywkę dla oddanej publiczności liczącej około trzech widzów na Twitchu.
Sierra, mająca dwadzieścia jeden lat, formalnie studiowała biznes na lokalnym uniwersytecie. W rzeczywistości jej specjalizacja polegała na agresywnym kreowaniu fałszywego stylu życia na Instagramie. Mój ojciec sfinansował jej mieszkanie poza kampusem – z którego rzadko korzystała – jej rozbite sedany i karty kredytowe, które cudownie wykorzystywała co trzydzieści dni.
Dzień, w którym w końcu zapłonęła beczka prochu, zaczął się jak każdy inny okropny wtorek.
Właśnie przeżyłem brutalną, ośmiogodzinną zmianę z parującym mlekiem i przepraszaniem zarozumiałych mieszkańców. Bolały mnie stopy, mundur pachniał wyraźnie kwaśnym espresso, a moja bateria społeczna pulsowała. Ale nie mogłam odpocząć. Musiałam ugotować obiad, żeby Brandon nie wyszedł głodny ze swojej cyfrowej jaskini, a Sierra nie musiała się zmagać z zawiłościami mikrofalówki.
Stałam przy kuchennej wyspie, skrupulatnie mieszając w garnku bulgoczący sos marinara z czosnkiem i bazylią.
Rytmiczny stukot tanich obcasów oznajmił przybycie Tracy. Weszła do kuchni ubrana w kwiecistą sukienkę, którą…
