Pewność siebie Vanessy wyparowała, gdy rzeczywistość ją uderzyła. Jonathana zdawało się olśnić coś nieodwracalnego.
„Kłamiesz” – powiedział, choć bez przekonania.
Spojrzałam mu w oczy. „Od 9:42 dziś rano jestem większościowym udziałowcem Brooks Logistics” – powiedziałam wyraźnie.
William uderzył dłonią w stół, upierając się, że to firma Jonathana. Lekko przechyliłam głowę.
„Już nie” – powiedziałam.
Jonathan podbiegł do mnie, oskarżając mnie o oszukanie. Uniosłam brew i zapytałam, czy go oszukałam, czy po prostu nie przeczytał uważnie tego, co podpisał.
Vanessa spojrzała na niego zdezorientowana, pytając, dlaczego powiedział jej, że wszystko należy do niego. Nie wiedział, co powiedzieć.
Przysunęłam się bliżej i przypomniałam mu, co powiedział wcześniej – że to będzie mój ostatni dzień w tym domu. Przełknął ślinę i cicho to potwierdził.
„No cóż, zapomniałeś o jeszcze jednej rzeczy” – powiedziałem, rozglądając się po pokoju.
Jego głos był ledwo słyszalny, gdy pytał, co mam na myśli. Uśmiechnąłem się.
„Ten dom został kupiony za kapitał korporacyjny” – powiedziałem spokojnie.
Patricia sapnęła, gdy oczy Jonathana rozszerzyły się z przerażenia. Po raz pierwszy wszyscy zrozumieli, gdzie naprawdę tkwiła ta moc.
Cisza gęstniała, gdy Jonathan wpatrywał się we mnie, a jego świat wokół niego rozpadał się na kawałki. Upierał się, że to niemożliwe, ale ja siedziałem spokojnie naprzeciwko niego.
Więcej na następnej stronie.
