„To bardzo prawdopodobne” – powiedziałem.
Vanessa stała nerwowo, domagając się wyjaśnień. Jonathan zignorował ją, przeglądając dokumenty, jakby liczył na ich zmianę.
William w końcu zapytał mnie, co zamierzam teraz zrobić. Odpowiedziałem bez wahania.
„Jako większościowy udziałowiec Brooks Logistics, mam prawną kontrolę nad wszystkimi aktywami firmy” – wyjaśniłem.
Potem powoli wskazałem na pokój. „W tym na tę nieruchomość”.
Głos Patricii drżał, gdy pytała, czy to oznacza to, co myśli. Skinąłem głową.
Jonathan opadł na kanapę, a Vanessa wyglądała na kompletnie zagubioną. Zapytała, czy mówię, że dom jest mój.
„Technicznie rzecz biorąc, tak” – odpowiedziałem.
Jonathan chwycił mnie za ramię, błagając, żebym się odezwał. Delikatnie odsunąłem jego dłoń i przypomniałem mu jego własne słowa.
„Myślałem, że dzisiaj jest mój ostatni dzień tutaj” – powiedziałem.
Próbował się wycofać, ale było za późno. Przypomniałam mu, że przedstawił mnie swojej kochance, a on kazał mi odejść.
Vanessa wpadła w złość, domagając się wyjaśnienia, dlaczego powiedział, że są już w separacji. Jonathan krzyknął na nią, żeby przestała, pogarszając sytuację jeszcze bardziej.
Odchyliłam się do tyłu i odezwałam się cicho. „Przez trzy lata myślałam, że buduję przyszłość z mężem” – powiedziałam.
Jonathan zwiesił głowę.
Więcej na następnej stronie.
