„Zniszczył samego siebie” – powiedziałem.
Vanessa cofnęła się, jakby już go nie poznawała. Przypomniała mu, że powiedział jej, że jest prezesem.
Nie powiedział ani słowa, bo już nie był nikim.
Wziąłem butelkę szampana, którą przyniosłem, żeby to uczcić. Podszedłem do drzwi i zatrzymałem się.
„Jonathan” – powiedziałem cicho.
Uniósł wzrok, kompletnie zdruzgotany.
„Gratulacje” – dodałem.
„Za co?” – zapytał słabo.
Uśmiechnąłem się do niego lekko, znacząco. „Dzisiaj naprawdę zaczyna się nowe życie” – powiedziałem.
Potem otworzyłem drzwi.
„Ale niestety, to nie twoje” – dokończyłem i wyszedłem.
Wyszedłem z domu, który teraz należał do mnie, zostawiając za sobą wszystko, co już nie miało znaczenia.
