Ulice były puste, gdy Bricks szedł swoją trasą. Jego oddech tworzył małe obłoczki w zimnym powietrzu. Papierowa torba ciążyła mu na ramieniu. 53 gazety do dostarczenia. Znał dokładną liczbę, tak jak wiedział dokładnie, ile kroków potrzeba, by przejść z jednego domu do drugiego. Jego trasa kończyła się na skraju miasta, gdzie piękne domy ustępowały miejsca starym budynkom i sklepom z wyblakłymi szyldami.
Z Joe’s Diner unosił się zapach smażonego jedzenia i kawy. W każdą sobotę przed drzwiami ustawiał się rząd motocykli. Duże, lśniące chromowane, ryczące niczym grzmot. Mężczyźni, którzy się tam gromadzili, zawsze mijali Joe’s szybciej.
Mieli długie brody i tatuaże na ramionach. Ich głosy były głośne, a śmiech jeszcze głośniejszy. „Trzymaj głowę nisko”, upomniał się Bricks. Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego. Zawsze tak robił. Bądź niewidzialny. Tak było bezpieczniej. W szkole, w St. Martin’s, wszędzie. Jeśli nikt cię nie widział, nikt nie mógł cię skrzywdzić. Gdy śpieszył obok, coś ścisnęło go za plecami.
Dzisiaj było inaczej. Powietrze było ciężkie, jakby zbierała się burza. Przed restauracją zaparkowano więcej rowerów niż zwykle. Przez okno widział ludzi poruszających się szybciej niż zwykle. Bricks ścisnął mocniej torbę. Zostały mu tylko trzy gazety do dostarczenia. Potem mógł wrócić do Saints Martins, do swoich książek i cichego zakątka świata, gdzie starał się być jak najmniejszy.
Jeszcze o tym nie wiedział, ale bycie niewidzialnym miało stać się niemożliwe. Jego życie miało się zmienić na zawsze. Bricks miał właśnie przejść przez ulicę, gdy poranne powietrze przeciął krzyk. Nie był to krzyk, jaki kiedykolwiek słyszał. To był dźwięk czystego strachu. Serce zabiło mu mocniej. Krzyk dochodził z restauracji Joego.
Bricks zamarł. Część jego chciała uciec. Zawsze tak robił, gdy pojawiały się problemy. Uciekał, chował się, znikał. Ale coś ciągnęło go do restauracji. Przez duże frontowe okna widział szybko poruszających się ludzi. Ktoś przewrócił krzesło. Rosły mężczyzna z siwą brodą przeskakiwał od stolika do stolika.
Z wnętrza dobiegały kolejne krzyki. Zanim Bricks się zorientował, jego stopy poprowadziły go w stronę drzwi. Zapach kawy i bekonu powitał go, gdy je otworzył. W środku panował kompletny chaos. Motocykliści wstali z miejsc i przekrzykiwali się. Na środku restauracji kobieta trzymała na rękach małe dziecko. Twarz miała bladą ze strachu.
„Ona nie oddycha” – krzyknęła kobieta. „Moje dziecko nie oddycha”. Rosły mężczyzna z siwą brodą chodził tam i z powrotem. Na jego skórzanej kamizelce widniały naszywki z napisami „Anioły Piekieł” i „Prezydent”. Dłonie mu drżały, gdy przeczesywał włosy. „Ktoś musi zadzwonić pod 911!” – krzyknął. Jego głos był głęboki i szorstki jak żwir. „Gdzie jest karetka?” „Mówili za 10 minut” – odpowiedział ktoś.
„To trwa stanowczo za długo!” – krzyknął mężczyzna. „Moja wnuczka potrzebuje teraz pomocy”. Gazetowa torba Bricksa zsunęła mu się z ramienia i upadła na ziemię z głuchym hukiem. Wszyscy odwrócili się, żeby na niego spojrzeć. Normalnie Bricks chciałby w tym momencie zniknąć, ale teraz nie myślał o sobie. Jego wzrok był utkwiony w dziecku. Jej mała twarz siniała.
„Mogę wykonać resuscytację krążeniowo-oddechową” – powiedział Brric. Jego głos brzmiał mocniej, niż się spodziewał. Potężny mężczyzna spojrzał na Brrica na sekundę, szeroko otwierając oczy ze zdumienia. Potem skinął głową. „Proszę, pomóż jej”. Kobieta położyła dziecko na stole, który ktoś uprzątnął. Brric zrobił krok naprzód. Jego ręce drżały, ale głowa była jasna.
Przypomniał sobie każdy krok kursu resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Sprawdzanie, czy dziecko oddycha. Udrażnianie dróg oddechowych. Rozpoczęcie uciskania klatki piersiowej. Dziecko było takie malutkie, że Brics użył tylko dwóch palców, żeby delikatnie ucisnąć jej klatkę piersiową. 1 2 3 4 5. Potem wpuścił jej trochę powietrza do ust i nosa. Czuł, że wszyscy na niego patrzą. W restauracji było teraz tak cicho, że słyszał tykanie zegara na ścianie.
„Chodź, mała” – wyszeptał Brics, pracując. „Odetchnij za mnie”. „Jeszcze jeden oddech”. Świat Bricsa skurczył się do tej chwili. Tylko to małe życie w jego rękach. Nic innego się nie liczyło. Ani lata samotności. Ani dręczyciele. Ani strach, który żył w jego piersi każdego dnia. 1 2 3 4 5 Kolejny oddech. Proszę – wyszeptał rosły mężczyzna.
Łzy spływały mu po brodzie. Proszę, uratuj mojego anioła. Anioła. Tak miała na imię. Brics spojrzał na jej małą buzię. Jej rzęsy były tak małe, że wyglądały jak muśnięcia pędzla na policzkach. Chodź, Anioła. Bricks powiedział: „Twoja rodzina cię potrzebuje”. 1 2 3 4 5 Kolejny oddech. A potem, gdy Bricks myślał, że to nie zadziała, Engel wydała cichy dźwięk, kaszlnęła cicho, a potem kolejny.
Jej mała pierś unosiła się i opadała. Jej mała twarz zmieniła kolor z niebieskiego na różowy. A potem, najpiękniejszy dźwięk…
