Żołnierz wrócił do domu po swojej zmianie i zamarł, widząc swoje dzieci na dworze w mroźną pogodę. Potem, pospiesznie otwierając drzwi wejściowe, zatrzymał się zszokowany.
Od ośmiu miesięcy żołnierz nie był w domu. A wcześniej często wyjeżdżał na miesiące. W sumie spędził z rodziną zaledwie sześć, siedem miesięcy w ciągu ostatnich trzech lat.
Tęsknił za wszystkim – uśmiechem żony, śmiechem dzieci, domem – ale służba wojskowa zmusiła go do odłożenia tego wszystkiego na bok.
Kiedy jego długa i ciężka zmiana dobiegła końca, opuścił koszary o świcie.
Podczas gdy pozostali, zmęczeni, poszli spać, on szybko spakował plecak. Pojechał do miasta wojskowym samochodem, wsiadł w nocny pociąg i pokonał ostatni etap podróży pieszo – miał na ramionach ciężkie torby, a w rękach walizki pełne prezentów dla dzieci.
Chciał zrobić im niespodziankę. Nie zadzwonił, nie ostrzegł ich wcześniej. Po prostu pospieszył do domu – jego serce przepełniało się oczekiwaniem i pragnieniem zobaczenia rodziny.
Gdy wyszedł na podwórko, zamarł.
W mroźną pogodę jego dwoje dzieci stało na podwórku w lekkich kurtkach. Ich nosy były czerwone od zimna, a ręce zdrętwiałe. Ale gdy tylko zobaczyły ojca, pobiegły do niego.
„Tato!” krzyknęły, obejmując go za nogi.
Upuścił torby, uklęknął i mocno je przytulił. Ta chwila zdawała się uleczyć miesiące rozłąki.
Ale radość nie trwała długo.
„Co robisz na dworze w taką pogodę? Gdzie jest mama?” zapytał, starając się mówić spokojnie.
Dzieci zamilkły. Ich oczy napełniły się łzami, a maluchy zaczęły szlochać.
„W domu… jacyś mężczyźni…” wyszeptało w końcu jedno z nich.
``` Aby zobaczyć pełny czas gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>), i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nim ze znajomymi na Facebooku.
