Mężczyzna wyszedł na otwartą przestrzeń. Wyglądał zbyt schludnie jak na kompleks, zbyt elegancko, jak na osobę, która nie miała nic wspólnego z popękanymi ścianami i zardzewiałymi, cynkowymi dachami. Miał na sobie jaskrawobiały kaftan, jakby świeżo wyprasowany.
Na głowie miał czerwoną czapkę przypominającą koronę.
Nie uśmiechał się. Nie wydawał się zdezorientowany. Wyglądał jak ktoś, kto po coś przyszedł i nie zamierzał wyjść bez tego.
Za nim pojawiło się dwóch krzepkich ochroniarzy. Obaj byli ciemnoskórymi Nigeryjczykami, wysokimi i krzepkimi, z twarzami wyrzeźbionymi w kamieniu. Przeszukiwali kompleks od jednego końca do drugiego niczym psy myśliwskie.
Sąsiedzi Claraary odsunęli się, jakby nagle zrobiło się niebezpiecznie.
Claraara przełknęła ślinę. Jej palce drżały, gdy odsunęła zasłonę i wyszła.
Wzrok mężczyzny natychmiast padł na nią.
Zrobiła dwa kroki naprzód, powoli i spokojnie. Ochroniarze podążali za nim jak cienie. Claraarze zaschło w gardle. Próbowała przemówić, ale głos uwiązł jej w gardle.
Mężczyzna stanął przed nią i powiedział stanowczo: „Przepraszam?”.
Claraara szybko skinęła głową, szeroko otwierając oczy.
Wpatrywał się w nią, jakby chciał się upewnić, że to ona. Potem zapytał: „Czy ty jesteś Claraara?”.
Serce Claraary zabiło mocniej. Skąd znał jej imię?
