Apartament przy Maple Street
Wyjechałam z Brentwood moim czarnym SUV-em, jakby ktoś nas gonił. Zadbane ulice ustąpiły miejsca bardziej ruchliwym alejom, a potem popękanym chodnikom i starszym budynkom, gdy wjechaliśmy na autostradę i skierowaliśmy się na wschód. Sofia siedziała na miejscu pasażera, ściskając torbę pomarańczy i oprawione zdjęcie niczym koło ratunkowe.
„Która opcja?” zapytałam, zaciskając szczękę.
„Jedź do Maple” – powiedziała. „Potem jedź prosto, aż zobaczysz żółty chodnik. Skręć w prawo. Mieszkamy przy Elm, za pralnią”.
Każda przejechana przecznica była jak policzek dla wszystkiego, czego nie znałam. Podczas gdy ja wybierałam wino na wieczór, moja – Boże, moja córka – błąkała się po tych ulicach, wdychając spaliny i strach, próbując sprzedać wystarczająco dużo owoców, żeby kupić lekarstwa.
Skręciliśmy w jej ulicę. Domy pochylały się ku sobie, farba łuszczyła się, a ich małe podwórka zamieniły się w parkingi. Trzypiętrowy ceglany budynek uginał się pod ciężarem lat. Sofia wskazała na niego.
„Tam. Trzecie piętro. Numer 305”.
