Cała wieś szydziła z wdowy, która trzymała na wzgórzu za dużo jedzenia.
Mówili, że straciła rozum po stracie rodziny.
Ale kiedy zima powróciła i prawda wyszła na jaw, wszyscy zrozumieli, dlaczego tylko ona była przygotowana.
Kiedy nadszedł lipiec, taras mojego domu w górach wyglądał jak miejsce, gdzie każdy zakątek po cichu próbował przetrwać zimę, która prędzej czy później i tak miała powrócić.
Pod wielkimi dębami rozłożono grube koce, na których wisiały paski mięsa, suszące się na słońcu.
Na stołach ze starych desek stały kosze wypełnione ziemniakami, chayotami i dynią, pokrojonymi w cienkie plasterki.
Czyste górskie powietrze cierpliwie wykonywało swoją pracę, jakby i ono wiedziało, że to wszystko niesie obietnicę walki z głodem.
Niedaleko strumienia zbudował małą wędzarnię z kamieni rzecznych i gałęzi mesquite.
Prawie przez cały dzień z niskiego dachu unosił się smużka szarego dymu. Dalej zbudowałem kilka wysokich konstrukcji, z których zwisały starannie solone ryby rzeczne, czerwone papryki kwitły jak kwiaty, a girlandy aromatycznych ziół rozsiewały zapach po całym otoczeniu.
Pod podłogą mojego domu wykopałem głęboką piwnicę, w której przechowywałem ziemniaki i rzepę między warstwami słomy, aby zachowały świeżość przez miesiące.
Jedzenie można było znaleźć w każdym zakątku mojej posesji.
Zapach w domu i wokół niego był intensywny:
sól, dym, słodkie owoce i suszona papryczka chili.
