„Dzięki. Większość ludzi chce po prostu wiedzieć, czy uda mi się załatwić im panele słoneczne w dobrej cenie”.
Uśmiechnął się, ale w jego wyrazie twarzy malowała się rezerwa.
„Miałem tu być z moim kolegą Dominikiem. Zna pana młodego z relacji biznesowych, ale w zeszłym tygodniu zachorował na zapalenie płuc i zgłosiłem się na ochotnika”.
„Więc, na swój sposób, oboje jesteśmy nieproszonymi gośćmi”.
„A przynajmniej ci, którzy przetrwali nieodpowiednie rozmieszczenie miejsc”.
Porozmawialiśmy przy drinkach i pomimo okoliczności, poczułem się zrelaksowany. Z Julianem łatwo się rozmawiało, zadając pytania, które świadczyły o szczerym zainteresowaniu, a nie tylko o grzecznościowych uprzejmościach.
Chciał wiedzieć, jakie desery lubię robić, jakie wyzwania niesie praca w profesjonalnej kuchni i dlaczego wybrałem cukiernictwo zamiast innych ścieżek kulinarnych. Zapytałem go o jego pracę, satysfakcję z pomagania firmom w ograniczaniu ich wpływu na środowisko i frustracje związane z obsługą klientów, którzy chcieli zmian, ale nie byli gotowi włożyć w nie ciężkiej pracy.
Mówił z pasją o energii odnawialnej i tworzeniu systemów, które będą mogły wspierać przyszłe pokolenia, a jego entuzjazm mnie urzekł.
„Naprawdę wierzysz w to, co robisz” – zauważyłem, krojąc babeczkę.
„Czy to takie zaskakujące?”
„Większość gości na weselu mojej siostry wydawała się bardziej zainteresowana tym, żeby wyglądać na osobę odnoszącą sukcesy niż prawdziwą pasją do czegoś”.
Wyraz twarzy Juliana się zmienił, jego oczy przemknęły przez wyrachowany wzrok.
„Wiele się zauważa, kiedy siedzi się za kolumną”.
„Kiedy jest się niewidzialnym, uczy się obserwować ludzi. To niesamowite, co można zobaczyć, kiedy nikt nie wie, że jest się obserwowanym”.
Kelner podszedł i oznajmił, że kolacja zostanie podana w głównej sali balowej. Goście zaczęli ciągnąć się w stronę wejścia, a Julian wstał, wyciągając rękę.
„Chcesz się dowiedzieć, czy twoje miejsce przy kolacji jest lepsze?”
Nie było.
Sala weselna była olśniewająca, udekorowana kwiatami i światełkami wartymi tysiące dolarów. Długie stoły ustawiono w kształt litery U, a stół nowożeńców lekko podniesiono na podwyższeniu, gdzie Victoria i Gregory mieli usiąść ze swoją świtą. Winietki wskazywały przydzielone im miejsca.
Znalazłam swoje nazwisko na stole w odległym kącie, ustawionym tak, że musiałam niezręcznie wyciągać szyję, żeby zobaczyć stół honorowy. Krzesła wokół mnie były puste, co sugerowało, że siedziałam z dodatkowymi gośćmi, tymi, którzy powinni zostać zaproszeni, ale nie mogli znaleźć miejsc gdzie indziej.
Julian pojawił się obok mnie, trzymając swoją winietkę.
„Ciekawe. Jestem na samym końcu sali, jakby ktoś upewniał się, że mniej ważni goście są rozmieszczeni, żeby nie tworzyli tłoku i nie zaburzali równowagi w rozmieszczeniu miejsc”.
„To niedorzeczne” – wyrzuciłam z siebie. Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam, a frustracja w końcu nadszarpnęła moje pozorne opanowanie. „Jestem jego siostrą, jego jedyną krewną, a on traktuje mnie jak daleką znajomą, którą poczuł się w obowiązku zaprosić”.
„Wiesz co? Do diabła z rozmieszczeniem miejsc”.
Julian wziął moją wizytówkę ze stołu i schował ją do kieszeni razem ze swoją.
„Chodź”.
