Ciche szepty i przytłumione chichoty rozchodziły się po zatłoczonej szpitalnej poczekalni, skupione wokół drobnej staruszki — aż jedno pytanie lekarza sprawiło, że wszyscy nagle zamilkli… 😮 Siedziała w rogu na zimnej plastikowej ławce, kurczowo ściskając starą, brązową papierową torbę. Jej płaszcz był zdecydowanie zbyt cienki jak na tę pogodę, szalik znoszony, a buty wyglądały, jakby przetrwały więcej niż jedną dekadę zim. Rzadko podnosiła głowę, od czasu do czasu ostrożnie zaglądając do torby, jakby upewniała się, że coś bardzo ważnego wciąż jest na swoim miejscu.

Poczekalnia pękała w szwach. Ludzie siedzieli stłoczeni obok siebie — jedni wpatrzeni w telefony, inni nerwowo spoglądali na zegarki. Jednak niemal wszyscy co jakiś czas zerkali właśnie na nią.

— Chyba się zgubiła — szepnęła kobieta w eleganckim płaszczu do męża, pochylając się w jego stronę.

— A może przyszła się tylko ogrzać — odparł z lekkim uśmiechem. — Przynajmniej tu jest ciepło i nikt jej nie wygania.

Kilka miejsc dalej mężczyzna w garniturze zmarszczył nos, przyglądając się jej uważnie.

— Spójrz na jej ubranie… Gdybym był ochroniarzem, już dawno zapytałbym, co tu robi.