Kiedy nasze dzieci wróciły do szpitala następnego ranka — udając, że są uważne, udając, że im zależy — moje łóżko było puste. Pielęgniarka po prostu powiedziała:

Tymczasem Lucía i ja byliśmy ponad trzy godziny drogi stąd.

Stary przyjaciel, Ernesto, przyjechał po nas do szpitala przed świtem. Przez lata był moim prawnikiem i jednym z nielicznych mężczyzn, którym całkowicie ufałam.

Zawieźli nas prosto do jego domu na wsi.

Tam, po raz pierwszy od momentu wybudzenia się ze śpiączki, mogłam odetchnąć w spokoju.