3 listopada. D była dziś u mnie w biurze, żeby poćwiczyć mój podpis. Powiedziała, że się podpisuje. Uważa, że jestem niedołężna. Muszę chronić dzieci. Zwłaszcza Emmę. Christopher nie chce jej bronić przed D. Ktoś musi to zrobić.
Przeczytałam notatki i dreszcz przebiegł mi po plecach. Martin udokumentował ambicje swojej żony, jej chciwość i narastający strach. Ostatnia notatka była datowana na trzy dni przed jego śmiercią.
Ciągle robi mi specjalne napoje. Mówi, że to ziołowa herbata na serce, ale za każdym razem, gdy ją piję, czuję ucisk w piersi. Mam dość. Jutro z nią o tym porozmawiam. Dla bezpieczeństwa wysłałam kopię prawdziwego testamentu na skrytkę pocztową Denise. D nic o tym nie wie.
„Mamo” – powiedziała cicho Emma. „Babcia go zamordowała”. I ukradła mi pieniądze. A teraz dopilnowała, żeby tata mnie tu zostawił.
Spojrzałem na dowody rozłożone na stole. Dowody oszustwa. Dowody morderstwa. Dowody mężczyzny próbującego uchronić ukochanego wnuka przed grobem.
W mojej głowie zaczął kiełkować pomysł. Było ciemno, niebezpiecznie i absolutnie konieczne.
„Damy babci Dianie dokładnie to, na co zasługuje” – powiedziałem ściszonym głosem. „Ale musimy być mądrzy. Musimy być cierpliwi”.
„Trzy dni” – powiedziała Emma, wskazując na karteczkę na lodówce. „Tata powiedział, że wrócą za tydzień, ale karteczka głosi: „Wracamy 2 stycznia. To daje nam czas”.
Uśmiechnąłem się, ale nie był to przyjazny uśmiech. To był uśmiech kobiety, która zarabiała na życie, zarządzając ekipami budowlanymi i żeglując wśród rekinów korporacyjnego świata.
„Trzy dni to wszystko, czego potrzebujemy, wspólniku” – powiedziałem. „Trzy dni, żeby obrócić jej królestwo w perzynę”.
Rozdział 2: Czarna Wdowa
Wigilię spędziliśmy na przygotowywaniu porządnego świątecznego obiadu: spaghetti z sosem ze słoika, ale z dużą ilością czosnkowego pieczywa. Emma paplała, gdy gotowaliśmy, i wypełniała ciszę w domu plotkami o szkole i jej przyjaciołach. Ale pod tą pozorną normalnością dostrzegłam rany. Odrzucenie.
Po kolacji ułożyłam ją do snu. Mocno ścisnęła naszyjnik z kompasem, który jej dałam – żebyś zawsze mogła do mnie trafić – i spojrzała w górę zmęczonymi oczami.
„Mamo? Czy teraz będziemy mieli kłopoty?”
Czytaj dalej, klikając przycisk (DALEJ 》) poniżej!
