Nazwa leku była nieznana: długa, techniczna, skomplikowana. Ale nazwisko pacjenta wydrukowane pod spodem było jednoznaczne.
Margaret Collins.
Instrukcja dawkowania dla dorosłych.
Ręce mi drżały, gdy obracałam buteleczkę. Według etykiety recepta została zrealizowana zaledwie dziesięć dni temu, tuż przed przyjazdem Margaret. Buteleczka była już prawie w połowie pusta.
„Ile tabletek dała ci babcia?” zapytałam cicho.
„Jedną co wieczór” – powiedziała Lily. Potem nachyliła się i wyszeptała: „Powiedziała, że to nasz mały sekret…”.
Nóż wbił mi się w skórę w połowie cięcia.
„Jakie tabletki, kochanie?” – zapytałam, starając się mówić spokojnie, mimo dreszczyku przebiegającego mi po plecach.
„Te, które babcia nazywa witaminami” – mruknęła. „Daje mi jedną co wieczór przed snem”.
Ścisnęło mnie w żołądku. Moja teściowa, Margaret, mieszkała z nami przez prawie trzy tygodnie, dochodząc do siebie po operacji kolana. Nalegała, żeby pomóc przy mojej córce, Lily, mówiąc, że chce spędzać więcej czasu z wnuczką. Widziałam, jak razem czytają książki, czeszą włosy Lily, śmieją się w salonie. Ciągle powtarzałam sobie, jakie mamy szczęście, że mamy rodzinę w pobliżu.
Teraz trzęsły mi się ręce.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
