Padał tak mocno, jakby niebo chciało się opróżnić w jednej chwili.
Luis biegł alejką, slalomem przemykając między kałużami i samochodami. Koszula kleiła mu się do ciała, a mokre już CV przylegało ciasno do piersi w plastikowej teczce. To była jego trzecia rozmowa kwalifikacyjna w ciągu dwóch miesięcy i czuł, że jeśli przegapi tę okazję, nie będzie wiedział, co wymyślić, żeby iść dalej.
Myślał o matce, zaległym czynszu, lekach, które musieli racjonować, żeby móc żyć. „Musisz dostać tę pracę, synu” – powiedziała mu tego samego ranka, głaszcząc go po głowie ze znużoną czułością kogoś, kto wycierpiał zbyt wiele. „Świat bywa trudny, ale nie stań się jednym z tych trudnych. Cokolwiek się stanie, pozostań dobrym człowiekiem”.
Uśmiechnął się, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo te słowa będą go ciążeć kilka minut później.
Gdy miał już iść do metra, jego wzrok padł na przystanek autobusowy. Pod falistym, blaszanym dachem, niemal w kałuży wody, zobaczył coś, co głęboko go poruszyło: starszą kobietę, skuloną w przemokniętym niebieskim płaszczu, drżącą z zimna. Próbowała usiąść, opierając się o słup, ale nogi jej nie drgnęły. Ludzie przechodzili obok niej; niektórzy krążyli wokół niej z poirytowanymi minami, inni udawali, że jej nie widzą.
Luis zwolnił, ogarnięty wątpliwościami. Spojrzał na zegarek: jeśli się zatrzyma, spóźni się; jeśli pójdzie dalej, zostawi ją w deszczu, jakby to nie była jego sprawa.
Zagryzła wargę. Przypomniała sobie matkę z suchym kaszlem i zmęczonymi oczami.
Westchnął głęboko, odwrócił się i wrócił.
„Proszę pani…” Przykucnął obok niej. „Czy nic pani się nie stało?”
Staruszka podniosła wzrok. Jej oczy były zamglone, ale wciąż można było w nich dostrzec błysk godności. „Zakręciło mi się w głowie…” wymamrotała słabo. „Chyba spadło mi ciśnienie. Nie mogę wstać”.
Luis zauważył, że ma lodowate dłonie. Bez namysłu zdjął własny płaszcz – który, choć przemoczony, był jeszcze trochę ciepły – i zarzucił go na ramiona.
—Pomogę ci, dobrze? Trzymaj się mojej szyi.
Zawahała się, zawstydzona.
—Nie chcę ci przeszkadzać, synu…
—Nie ma problemu — odparł, próbując się uśmiechnąć. — Nie zostawię jej tu tak po prostu leżącej.
Z trudem ją podniósł. Staruszka była lekka, ale jej mokre ubranie i śliska podłoga utrudniały każdy krok. Luis poczuł, jak jego buty ślizgają się po chodniku, deszcz stuka o jego plecy, a CV o jego bok. Staruszka mocno trzymała się jego koszuli.
—Dziękuję, młodzieńcze… dziękuję, że nie odszedłeś — wyszeptał mu do ucha. Luis zacisnął szczękę. Budynek, w którym odbywał się wywiad, znajdował się kilka ulic dalej; najbliższy szpital jeszcze dalej. Obliczył to. Straci czas, to było prawie pewne.
„Najpierw zabiorę ją w bezpieczne miejsce” – powiedział sobie. „Potem wymyślę, co robić”.
Skręcili za róg, gdy nagle obok nich gwałtownie zahamował luksusowy samochód, rozbryzgując wodę. Mężczyzna w ciemnym garniturze wyskoczył z niego i prawie uciekł, zupełnie nie przejmując się tym, że zmoknie.
„Mamo!” – krzyknął, widząc staruszkę w ramionach Luisa.
Serce Luisa zabiło mocniej. Poczuł, jak kobieta w jego ramionach lekko się spina, jakby rozpoznała jego głos, ale jednocześnie nie wiedziała, czy powinna się z tego cieszyć, czy nie.
Mężczyzna podszedł do nich i delikatnie ją objął.
„Co się stało? Dlaczego tak się czujesz? Upadłaś?” – zapytał zrozpaczony.
Staruszka, wciąż tuląca Luisa, wzięła głęboki oddech.
„Zakręciło mi się w głowie… ale ten chłopak mi pomógł. Nikt inny nie interweniował” – wyszeptała. „Gdyby mi nie pomógł, nie wiem, co by się stało”.
Mężczyzna po raz pierwszy spojrzał na Luisa. Jego ciemne, zmęczone oczy złagodniały.
„Jestem Arturo” – przedstawił się, starając się zachować spokój. „Jak masz na imię?”
„Luis” – odpowiedział, nagle czując się niezręcznie, przemoczony i nic nieznaczący w towarzystwie tego eleganckiego mężczyzny. „Widziałem ją na przystanku autobusowym… i cóż… nie mogłem jej puścić”.
Arturo skinął szczerze głową.
—Bardzo dziękuję. Zabiorę cię ze sobą na chwilę. Jesteś kompletnie przemoczony.
Luis pokręcił głową.
—Nie martw się, naprawdę. Mam rozmowę kwalifikacyjną. Już się spóźniłem. „Która firma?” – zapytał Arturo, marszcząc brwi.
Luis wymienił ją, starając się opanować drżenie głosu.
Arturo milczał przez chwilę, jakby coś do niego dotarło. Pogłaskał wilgotne włosy matki.
– „Chodź z nami, zaprowadzimy cię tam” – zaproponował.
Luis zawahał się. Spodnie miał uwalane błotem, płaszcz staruszki zwisał mu z ramion, a włosy przemoczone.
