„Nie zrobiłem tego” – powiedziałem. „Nie widziałem Rachel od sześciu miesięcy. Nie publikowałem tych wiadomości na forum. Nie przyniosłem jej herbaty. Ktoś próbuje mnie wrobić i myślę, że to sama Rachel”.
Evelyn długo wpatrywała się w moją twarz, a potem skinęła głową.
„Dobrze” – powiedziała. „Zrobimy to”.
Działała szybko. W ciągu godziny złożyła już na policji dokumenty uniemożliwiające przesłuchanie pod jej nieobecność. Wyjaśniła, że detektyw Jason nie może mnie zmusić do stawienia się na komisariacie na przesłuchanie, że mam prawo zachować milczenie i że mogę zabrać ze sobą adwokata.
Zażądała kopii wszystkich dowodów zebranych przez policję: zrzutów ekranu wiadomości na forum, wyników badań laboratoryjnych herbaty i wszystkich zeznań świadków. Poprosiła o moje bilingi, wyciągi z karty kredytowej i nagrania z monitoringu z mojej okolicy, aby ustalić chronologię mojego pobytu. „Udowodnimy, że nie byłeś u Rachel” – powiedziała, odhaczając kolejne pozycje na liście. „Udowodnimy, że twoje konto zostało zhakowane i że te posty na forum nie pochodziły z twoich urządzeń. I dowiemy się, skąd tak naprawdę wzięła się ta herbata”.
Widząc ją w pracy, po raz pierwszy poczułem, że mogę to przetrwać.
Dała mi swoją wizytówkę z odręcznie napisanym na odwrocie numerem telefonu komórkowego.
„Zadzwoń do mnie natychmiast, jeśli ktoś będzie próbował się z tobą skontaktować w tej sprawie” – powiedziała. „Policja, prokuratura, rodzina Rachel – ktokolwiek. Nie rozmawiaj z nimi beze mnie”.
„A co, jeśli Kevin zadzwoni?” – zapytałem cicho. „A co, jeśli będzie chciał rozmawiać?”
„To twój wybór” – powiedziała. „To twój mąż”. Ale radziłbym ci, żebyś ograniczyła te rozmowy do krótkich i nie omawiała szczegółów sprawy. – Wszystko, co mu powiesz, mogłoby potencjalnie posłużyć jako dowód.
Myśl, że mój mąż mógłby posłużyć do zbudowania przeciwko mnie sprawy, ścisnęła mnie w żołądku.
Marina w milczeniu odprowadziła mnie do swojego mieszkania. Mój telefon nieustannie wibrował od połączeń z numerów, których nie znałam – prawdopodobnie dziennikarzy albo rodziny Kevina. Zignorowałam je wszystkie.
W mieszkaniu Marina zrobiła mi kanapkę, którą ledwo mogłam zjeść. Moja córka wierciła się bez przerwy, jakby wyczuwała mój stres. Pocierałam brzuch i szeptałam, że wszystko będzie dobrze, choć sama nie do końca w to wierzyłam.
Kevin przyszedł wieczorem do mieszkania Mariny. Usłyszałam jego głos w korytarzu; zażądał rozmowy. Marina otworzyła drzwi, ale go nie wpuściła.
„Ma teraz prawnika” – powiedziała. „Powinieneś porozmawiać z prawnikiem”.
„To moja żona” – warknął Kevin. „Mam prawo rozmawiać z własną żoną”.
Z progu widziałam jego twarz. Wyglądał na wyczerpanego, jakby nie spał.
Jakaś część mnie chciała podbiec do niego i błagać, żeby mi uwierzył.
Druga część pamiętała jego głos przez telefon.
„Coś ty zrobiła?”
Wstałam i podeszłam do drzwi. Marina niechętnie odsunęła się na bok.
Wzrok Kevina spotkał się ze mną.
„Czy to prawda?” zapytał. „Czy zatrudniłaś Evelyn Ryder?”
Skinęłam głową.
„Potrzebuję prawnika” powiedziałam. „Policja uważa, że zamordowałam dziecko twojej siostry”.
Wykrzywił się.
„Naprawdę?” zapytał.
Pytanie zabrzmiało jak cios młotem. Po trzech latach małżeństwa i wszystkim, przez co przeszliśmy, naprawdę musiał zapytać.
„Nie” powiedziałam. „Nigdy nie byłem u Rachel”. Nie publikowałem tych postów na forum. Nie przyniosłem jej herbaty. Ktoś mnie wrobił i chyba to była Rachel.
Kevin pokręcił głową.
„Rachel właśnie straciła dziecko” – powiedział. „Jest zdruzgotana. Dlaczego miałaby wrabiać ciebie?”
„Bo od ponad roku próbuje mnie skrzywdzić” – powiedziałem podniesionym głosem. „Bo miała do ciebie żal, że mnie wybrałeś. Bo chciała, żebym też stracił dziecko. A kiedy to się nie stało, znalazła inny sposób, żeby mnie zniszczyć”.
Spojrzał na mnie jak na kogoś obcego.
„Brzmisz paranoicznie” – powiedział cicho. „Brzmisz dokładnie tak, jak Rachel mówiła, że będziesz brzmiał”.
Wtedy zrozumiałem. Rachel go na to przygotowała – powiedziała mu, że jestem paranoikiem, niestabilnym i zazdrosnym – manipulowała sytuacją tak, żeby uwierzył jej, a nie mnie, kiedy mnie oskarżała. „Odejdź” – powiedziałem.
„Co?”
„Odejdź” – powtórzyłem. „Nie wracaj, dopóki nie spojrzysz na mnie bez zastanawiania się, czy jestem mordercą”.
Zobaczyłem, jak w jego oczach zapłonęła wątpliwość. Widziałem, że chciał mi uwierzyć. Ale to nie wystarczyło. Wątpliwości wciąż tam były i zatruwały wszystko.
Wyszedł bez słowa.
Marina zamknęła drzwi i przekręciła zamek. W końcu pozwoliłem sobie na całkowite załamanie.
Dwa dni później Evelyn zadzwoniła z
