„Co się stało?”
„Ma gorączkę i mówi, że ma zawroty głowy. Nauczycielka wysłała ją do pielęgniarki szkolnej, ale dzisiaj jej nie ma i nie mamy zastępstwa”.
Już szukałam kluczy, a myśli wirowały mi w głowie, jakby miało się wydarzyć tysiąc drobiazgów: czas podróży, czerwone światło, spotkanie za piętnaście minut, projekt, który trzeba było skończyć przed końcem dnia.
„Zaraz będę” – powiedziałam.
„Jeszcze tylko jedna rzecz” – dodała. „Mamy za mało personelu w biurze. Nie możemy jej tu trzymać przez całe popołudnie. Przepis nakazuje, żeby chore dziecko odebrać jak najszybciej”.
Pomyślałam o trzydziestu minutach, które zajęłoby mi dotarcie z naszego budynku w centrum do szkoły na wschodzie, w samym środku porannego szczytu.
„Zaraz będę” – powtórzyłam, bo tak mówią matki. Rozłączyłem się, wstałem i poczułem wzrok Marka wbity we mnie ponad ścianką działową mojego biura.
„Wszystko w porządku?” zapytał.
„Lily jest chora. Muszę iść”.
Skrzywił się, jak menedżerowie, gdy w środku napiętego okresu z kwartalnymi terminami pojawia się nagły wypadek.
„Hayes, mamy telekonferencję o 11:00. Czy ktoś inny nie mógłby się tym zająć? Sąsiad? Członek rodziny?”
„Rodzina”.
To słowo ciążyło mi bardziej niż kluczyki do samochodu.
Ciąg dalszy na następnej stronie
Aby uzyskać szczegółowe informacje, przejdź na następną stronę
