Uniosłam go. Nie w jej stronę, ale w stronę jej telefonu, który wciąż nagrywał na blacie. Roztrzaskał się na tysiąc kawałków, a ekran zmienił się w pajęczą sieć.
„NIE!” krzyknęła, na chwilę rozkojarzona.
Tego mi było trzeba. Chwyciłam kuchenny nóż. Nie po to, żeby go użyć, ale żeby go przytrzymać. „PRZEJDŹ JESZCZE RAZ!” krzyknęłam ochrypłym głosem.
Wpatrywała się w nóż, a potem we mnie. Jej „ofiara” była uzbrojona. Jej „dowód” został zniszczony. A na korytarzu obie usłyszałyśmy dźwięk klucza w zamku.
Jade podjęła decyzję. Nie rzuciła pozostałych fiolek do zlewu, ale o ścianę. Roztrzaskały się na kawałki, rozrzucając wszędzie odłamki szkła i cenną insulinę. „Skoro ja nie mogę wygrać, to my też nie!” krzyknęła, po czym pobiegła do tylnych drzwi, akurat gdy pani Bufort weszła przez frontowe drzwi.
„O mój Boże!” Pani Bufort krzyknęła, dysząc, patrząc na scenę: ja, zataczający się, z nożem w dłoni, otoczony potłuczonym szkłem i mdłym, przytłaczającym zapachem insuliny. Kuchnia wyglądała jak pole bitwy.
„Ona… ona to zniszczyła” – mruknąłem, zsuwając się po szafce, wyczerpany. Nóż upadł na podłogę z metalicznym hukiem. „Wszystko…”
„Wszystko będzie dobrze, moje dziecko” – powiedziała pani Bufort, dzwoniąc pod numer 112. „Pogotowie ratunkowe już w drodze. Jestem tu, żeby cię mieć”.
Ale kiedy spojrzałem w dół, zobaczyłem to. Strzykawkę. Tę, którą Jade przygotowała z tą małą, ratującą życie dawką. Wtoczyła się pod blat. W ogólnym zamieszaniu, z panią Bufort przy drzwiach, złapałem ją. Ukryłem. Wstrzyknąłem ją sobie w udo, akurat gdy syreny stawały się coraz głośniejsze. Jade nie zniszczyła wszystkiego. Zostawiła mi akurat tyle, żebym przeżył.
Ratownicy medyczni znaleźli mnie na podłodze w kuchni, przytomnego, ale w ciężkiej kwasicy ketonowej, otoczonego szkłem. Znaleźli Jade ukrywającą się w szopie sąsiadów, histeryzującą, twierdzącą, że ją znęcałem się nad nią.
Nie zadziałało. Dowody były zbyt przytłaczające. Zeznania pani Bufort. Rozbite fiolki. Nóż. Mój stan. I śmiertelny cios: jej telefon. Karta SIM była zepsuta, ale karta pamięci była nienaruszona. Policja odzyskała jej nagrania. Nagrania, na których mnie prowokowała. Nagranie, na którym opisywała moje objawy. Nagranie, na którym ja, ledwo przytomny, byłem Zmuszona do „przyznania się”. Moi rodzice przyjechali do szpitala i zastali mnie na oddziale intensywnej terapii, a ich najstarsza córka była w areszcie policyjnym. Ich zaprzeczenia nagle się załamały. Zobaczyli nagranie. Usłyszeli moje zeznania i zeznania pani Bufort. Moja ciotka, pielęgniarka, wpadła do środka i ostro ich zganiła na szpitalnym korytarzu za lata umyślnego i katastrofalnego zaniedbania.
Minęło dziewięć dni. Dziś rano wypisano mnie ze szpitala. Mój ojciec zainstalował w moim pokoju sejf biometryczny na moje nowe, potrójne zapasy insuliny. Moja matka jest wycofana, cicha, w końcu słucha i przechodzi intensywną terapię rodzinną.
A Jade? Słyszałam, że płakała dziś rano w sądzie. Odczytano zarzuty: zniszczenie mienia (insulina warta ponad 3000 dolarów), lekkomyślne zachowanie, bezprawne pozbawienie wolności i napaść. Jej prawnik próbował argumentować, że to przypadek „rywalizacji między rodzeństwem”. Po obejrzeniu nagrania, na którym wybuchłam emocjonalnie podczas monologu Jade, sędzia kazał jej… kaucji w wysokości, której moi rodzice nie mogli (lub nie chcieli) zapłacić. Została zatrzymana na pełne badanie psychiatryczne.
Detektyw powiedział mi, że dom rodzinny jest miejscem zbrodni. Na razie mieszkam u pani Bufort. W jej domu panuje cisza, a ona robi herbatę, którą bardzo lubię. Nie wiem, co się stanie. Nie wiem, czy moja rodzina kiedykolwiek wróci do „normalności”, ani nawet czy tego chcę. Ale wciąż żyję. I po raz pierwszy wszyscy wiedzą, że nie udaję.
