Moja siostra urządziła w mojej winnicy przyjęcie zaręczynowe za 85 000 dolarów, otworzyła moją piwniczkę z winami, a potem nazwała mnie „tylko ogrodnikiem”. Poczekałem, aż wypije wino za 5000 dolarów – i wtedy wszedłem…
Klęczałem w błocie, walcząc o uratowanie winorośli przed wczesnym przymrozkiem, gdy korek od szampana za 300 dolarów uderzył mnie w ramię. Spojrzałem w górę i zobaczyłem moją siostrę Bellę stojącą na moim tarasie w białej sukni, śmiejącą się z miliarderami rodziców swojego narzeczonego. Wskazała na mnie i powiedziała:
„Nie martw się o ogrodnika. To tylko pomocnica, którą trzymamy na służbie z litości”.
Nie zdawała sobie sprawy, że „najemny służący”, którego właśnie obraziła, był właścicielem całej posiadłości. Nie wiedziała też, że tak naprawdę powinienem być w Paryżu, ale wróciłem wcześniej. Myślała, że popełniła zbrodnię idealną. Miałem zamiar zamienić jej wymarzone przyjęcie zaręczynowe w śledztwo na miejscu zbrodni.
Aby zrozumieć, dlaczego klęczałam w błocie w środku piątkowego popołudnia zamiast w paryskiej kawiarni, muszę opowiedzieć o największej obsesji mojego życia: winnicy Aldridge Estate and Winery. Nazywam się Catherine Aldridge, mam 34 lata, jestem właścicielką i zarządczynią jednej z najbardziej szanowanych butikowych winnic w Napa Valley. Za moimi plecami pracownicy nazywają mnie Królową Lodu. I zasłużyłam na ten przydomek. Nie śmieję się za często. Nie współpracuję. Przyjeżdżam o wschodzie słońca i wychodzę dopiero po zachodzie słońca. Osobiście sprawdzam każdą winorośl, degustuję każdą beczkę i zatwierdzam każdą etykietę. Niektórzy uważają mnie za chłodną. Ja jestem ostrożna. To jest różnica.
Dwa tygodnie temu zaplanowałam podróż służbową do Paryża: spotkania z francuskimi dystrybutorami, zwiedzanie winnic Bordeaux, rodzaj networkingu, który utrzymuje konkurencyjność małej firmy takiej jak moja. Odhaczyłam grafik, poinformowałam personel, spakowałam walizki; wszystko było załatwione. Wtedy zmieniła się prognoza pogody. Z Kanady zbliżał się nietypowy front atmosferyczny, niosąc ze sobą groźbę nocnych przymrozków, które mogłyby zniszczyć cały mój zbiór merlota za milion dolarów. Winogrona były w tym delikatnym stadium: wystarczająco dojrzałe, by je zebrać, ale jeszcze nie zebrane. Jedna noc mrozu zamieniłaby je w papkę.
Nie wahałem się ani chwili. W ostatniej chwili odwołałem podróż do Paryża, zmieniłem rezerwację na lot powrotny i pojechałem prosto z lotniska do Northern Vineyard, w pierwszym roboczym ubraniu, jakie udało mi się znaleźć w spiżarni. W ciężkim, wodoodpornym kombinezonie. Gumowych butach sięgających kolan. Wełnianej czapce naciągniętej nisko na uszy. Ziemia była już zimna, błoto gęste i lepkie. Wydawałem polecenia ekipie, która wytaczała turbiny wiatrowe i instalowała zraszacze przeciwmrozowe. Moje kolana zapadały się w mokrą ziemię, gdy gołymi rękami sprawdzałem temperaturę gleby i obliczałem, ile godzin zostało nam do nadejścia mrozu.
Wtedy usłyszałem warkot silników. Początkowo myślałem, że to zabłąkany furgon dostawczy, ale kiedy podniosłem wzrok znad winorośli, zobaczyłem konwój luksusowych limuzyn jadących długim podjazdem w kierunku głównej willi. Czarne samochody, wypolerowane do perfekcji, szły w dostojnym pochodzie, niczym kondukt pogrzebowy kogoś bardzo bogatego i ważnego. Wstałem, błoto kapało mi z kombinezonu; moje zmieszanie szybko przerodziło się w panikę. Posiadłość miała być całkowicie pusta podczas mojej nieobecności. Zamknęliśmy salę degustacyjną w celu gruntownego sprzątania. Obsługa eventów miała tydzień wolnego. Nikogo nie powinno tam być, poza minimalną ekipą konserwacyjną.
Ruszałem w kierunku willi, a moje buty dudniły przy każdym kroku. Z północnej winnicy do głównego domu, pięknej kamiennej rezydencji, którą mój pradziadek wybudował w 1921 roku, jest jakieś ćwierć mili, z łukowatymi oknami i ścianami porośniętymi bluszczem. Gdy podszedłem bliżej, usłyszałem muzykę. Śmiech. Brzęk kieliszków. Przyjęcie. Ktoś urządzał przyjęcie w moim domu.
Podszedłem z boku, nisko nad ziemią, za żywopłotami wyznaczającymi formalne ogrody. Kiedy dotarłem do kamiennego tarasu z widokiem na dolinę, w końcu ich zobaczyłem. Taras był pełen ludzi. Około czterdziestu gości, wszyscy w strojach koktajlowych, z kieliszkami szampana w dłoniach, przechadzali się w blasku popołudniowego słońca; kelnerzy w czarnych kamizelkach przechadzali się ze srebrnymi tacami. Kwartet smyczkowy grał coś klasycznego i drogiego przy fontannie. A tam, pośrodku tego wszystkiego, w białej sukience od projektanta, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż moja miesięczna pensja, stała moja siostra.
Bella. Miała dwadzieścia siedem lat, siedem lat młodsza ode mnie, i nie mogłyśmy się bardziej różnić. Podczas gdy ja byłem praktyczny i bezpośredni, ona była czarująca i manipulująca. Podczas gdy ja pracowałem szesnaście godzin dziennie, żeby zdobyć winnicę.
