To jest moment, w którym przeleje pieniądze lub wręczy je w gotówce, a policja będzie gotowa je aresztować. Ale skąd będziemy wiedzieć, kiedy to nastąpi? – zapytał Ricardo. Czy nadal masz dostęp do jakichś wspólnych kont, e-maili, czegokolwiek? Ricardo zastanowił się przez chwilę. Tak, mieliśmy domowy e-mail do płatności, papierkowej roboty i tym podobnych. Pewnie myśli, że nie mam już do niego dostępu, ale znam hasło. Świetnie, sprawdź to. Zobacz, czy jest jakieś powiadomienie od firmy ubezpieczeniowej, jakaś wiadomość dotycząca płatności.
W międzyczasie zacznę przygotowywać raport i skontaktuję się z zaufanym dowódcą, kimś, kto nie ujawni informacji przedwcześnie. Wstał i chwycił teczkę. Jeszcze jedno – powiedział poważnie. – Do dnia operacji Ricardo nie może wychodzić z domu. Nikt go nie zobaczy. Jeśli ktoś go rozpozna i o tym powie, element zaskoczenia zniknie i stracimy szansę na wsadzenie ich do więzienia. Rozumiem. Ricardo się zgodził. Zostanę tu ukryty, aż nadejdzie czas, by powstać z popiołów.
Adwokat Alberto uśmiechnął się lekko. Dokładnie. Aż nadejdzie czas zmartwychwstania. Kolejne dni upłynęły na intensywnych przygotowaniach. Ricardo zalogował się na wspólną pocztę. Odkrył, że firma ubezpieczeniowa już zatwierdziła wypłatę. 10 milionów dolarów miało trafić na konto Beatriz w ciągu tygodnia. W wiadomościach między nią a Andrésem planowali spotkanie. Miało się ono odbyć w hotelu w centrum miasta. Połowę, 5 milionów, miała przynieść w gotówce. Reszta miała pozostać na jej koncie, by nie wzbudzać podejrzeń dużymi, nagłymi transakcjami.
Adwokat Alberto przekazał wszystkie informacje komandorowi Vedze, poważnemu, doświadczonemu człowiekowi, który zajmował się już sprawami zabójstw i oszustw. Przeanalizował wszystko – wiadomości, obrażenia Ricardo, chronologię wydarzeń – i zgodził się pomóc. Zorganizowali operację. W dniu spotkania Beatriz i Andrésa w hotelu mieli być tajni policjanci, w pokoju ukryte mikrofony, kamery – wszystko, by uchwycić moment, w którym Beatriz wręczy pieniądze i otwarcie opowiedzą o zbrodni. A Ricardo, Ricardo będzie tam, ukryty, czekając na odpowiedni moment, moment, by powrócić z zaświatów i zniweczyć perfekcyjny plan Beatriz.
Tydzień ciągnął się w nieskończoność. Każdy dzień wydawał się 48 godzinami. Ricardo narastał w nim niepokój. Krążył po domu, w jego granicach, zawsze z dala od okien, niczym lew w klatce. Gips mniej mu teraz przeszkadzał; jego inne rany się goiły. Ale ta emocjonalna rana, ta, była daleka od zagojenia. Starałam się go czymś zająć. Gotowałam jego ulubione potrawy. Oglądaliśmy razem filmy, rozmawialiśmy o Miguelito, o tym, jak będzie, gdy go odzyskamy, o życiu po tym wszystkim. „Myślisz, że mi wybaczy?” – zapytał Ricardo pewnego wieczoru podczas kolacji.
„Wybaczyć ci? Dlaczego? Za zniknięcie, za to, że pozwoliłaś mu myśleć, że nie żyję, za to, że wywołałaś u niego całą tę traumę?” Wzięłam go za rękę. „Synu, nie wywołałeś żadnej traumy. To Beatriz. Jesteś ofiarą i Miguelito to zrozumie”. Może nie teraz, ale kiedy dorośnie, kiedy wszystko przetworzy, zrozumie i będzie wdzięczny, że walczyłaś, że przeżyłaś. Mam taką nadzieję, bo poczucie winy mnie zabija, mamo. Każdej nocy śni mi się, że płacze, woła mnie, a ja nie mogę do niego pójść.
Jeszcze kilka dni, tylko kilka dni. A potem będziesz mogła znów przytulić swojego syna na zawsze. W końcu nadszedł ten dzień. Piątek, dzień spotkania Beatriz i Andrésa. Adwokat Alberto zadzwonił wcześnie. Wszystko gotowe. Komandor Vega i jego zespół są na miejscu. Hotel jest przygotowany. Udało nam się namówić Andrésa, żeby zarezerwował pokój, nie dając mu do zrozumienia, że to pułapka. Beatriz spotka się z nim o 15:00, a Ricardo pójdzie ze mną o 14:00.
Wchodzimy dyskretnie. Przebywa w pokoju monitoringu, który policja utworzyła w hotelu. Stamtąd może wszystko śledzić, a kiedy nadejdzie odpowiedni moment, wejdzie do pokoju. Czy będzie bezpiecznie? Policja będzie tuż za drzwiami. Uzbrojona. Jeśli Andrés będzie próbował czegokolwiek, zostanie natychmiast obezwładniony. Rozłączyłam się. Spojrzałam na Ricarda. Był ubrany w ciemne ubranie, czapkę na ciasnych, ciemnych okularach, starał się być jak najbardziej dyskretny. „Gotowy?” – zapytałam, mocniej niż kiedykolwiek. Przytuliłam go mocno, jakby to był ostatni raz, bo w pewnym sensie tak było.
To był ostatni raz, zanim wszystko się zmieniło, zanim cała prawda wyszła na jaw. Idź tam, dokończ to i przyprowadź mojego wnuka. Zrobię to, obiecuję. Zostałam sama w domu i czekałam. Adwokat Alberto dał mi numer telefonu, pod który miałem zadzwonić w razie potrzeby, ale plan był taki, żeby zostać na miejscu i pozwolić profesjonalistom wykonywać swoją pracę, ale stres był nie do zniesienia. Chodziłem tam i z powrotem. Co minutę sprawdzałem zegarek, była 14:00.
Ricardo powinien już być w hotelu o 14:30. Beatriz prawdopodobnie już jechała. 14:45, 15 minut do spotkania. 15:00. Zadzwonił mój telefon komórkowy. To był adwokat Alberto. „Jest tutaj” – powiedział.
