„W porządku” – warknął Ethan, rozpinając pudełko z lunchem drżącymi rękami. Odwrócił się, ignorując Claire, i pochylił się nad ladą. „Po prostu… terminy. Stres. Wiesz, jaki jest Sterling”.
Claire patrzyła, jak odchodzi. Zobaczyła, jak wyciąga coś z kieszeni – nie batonik zbożowy ani batonik owocowy, ale mały, ciężki termos. Wsunął go głęboko do pudełka z lunchem, pod woreczek śniadaniowy. Zamknął go z wyraźnym zzz-klik.
„Proszę” – szepnął, odwracając się. Wymusił uśmiech, który bardziej przypominał grymas. „Gotowa do wyjścia”.
„Tato!”
Lily, sześcioletnia i trzęsąca się z podniecenia, wbiegła do kuchni. Miała na sobie szkolny mundurek i plecak, który wyglądał na większy od niej.
„Gotowa do muzeum?” – zapytał Ethan, klękając na jedno kolano. Przytulił ją mocno i przytulił zbyt długo. Ukrył twarz w jej wąskim ramieniu, jego ciało drżało.
„Tato, miażdżysz mnie!” Lily zachichotała, wijąc się.
Ethan cofnął się. Złapał ją za ramiona i spojrzał jej prosto w oczy. „Słuchaj, mała. Ten lunchbox… to część tajnej gry. Dobrze? Misja szpiegowska.”
„Misja szpiegowska?” Oczy Lily rozbłysły.
„Tak. Jesteś kurierem. Musisz zadbać o bezpieczeństwo tego lunchboxa. Nie otwieraj go przed obiadem. Nie pozwól nikomu innemu go dotykać. Ani twoim przyjaciołom, ani nauczycielowi. Tylko sobie. Możesz to zrobić dla tatusia?”
„Tak, proszę pana!” powitała Lily.
Czytaj dalej, klikając przycisk (DALEJ) poniżej!
