Faza 1 – Filiżanka na stole: kiedy gość stawia ją na stole, jakby przypieczętowywała
Walentina Pietrowna postawiła filiżankę na stole, jakby przypieczętowywała wyrok śmierci. Dźwięk nie był głośny, ale wiele mówił: „Ja tu rządzę”.
„No cóż, twoja córka jest już dorosła! Niech idzie do szkoły z internatem!” – powiedziała, patrząc na Olgę z spokojną arogancją, jaką potrafią okazywać kobiety, które uważają się za „opiekunki rodziny”.
Olga nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na Katię, która stała blada i chuda w drzwiach kuchni, jakby była ze szkła. A to spojrzenie córki było ważniejsze niż wszystkie tyrady teściowej.
„Walentino Pietrowna” – powiedziała w końcu spokojnie Olga – „nie mówisz teraz o szkole z internatem. Mówisz: »Zabierz dziecko, żebym mogła poczuć się trochę swobodniej«”.
„Dziecko?” „…” – warknęła teściowa. „Ona ma osiemnaście lat!”
„A ja czterdzieści dwa” – odpowiedziała spokojnie Olga. „I mam doświadczenie. Ludzie, którzy wyrzucają cudze dzieci z domu, nigdy nie przestają. Potem wyrzucają żonę. Potem „niewłaściwe” życie. Potem cały dom”.
Walentina Pietrowna zmrużyła oczy:
„Och, nie ma potrzeby sentymentalizmu. Chcę tylko, żeby mój syn stał się mężczyzną, a nie dodatkiem do twojej córki”.
„Twój syn jest dorosły. Niech stanie się mężczyzną, nie kosztem mojego dziecka” – powiedziała Olga.
A potem wszedł Aleksiej.
