Na komisariacie wyśmiewano osiemdziesięcioletniego mężczyznę i nawet nie chciano przyjąć jego skargi. Funkcjonariusze nie zdawali sobie jednak sprawy, kim naprawdę jest ten starszy pan ani co się wydarzy, gdy komendant wejdzie do biura.

Na komisariacie wyśmiewano osiemdziesięcioletniego mężczyznę i nawet nie chciano przyjąć jego skargi. Funkcjonariusze nie mieli pojęcia, kim naprawdę jest ten staruszek, ani co się stanie, gdy komendant wejdzie do biura.

Staruszek obudził się w środku nocy i wpatrywał w ciemność. Była druga w nocy. Na zewnątrz panowała całkowita ciemność, ale sąsiedzi wciąż hałasowali. Słychać było głośne rozmowy; mężczyzna mówił donośnie, a potem kobieta wybuchła śmiechem. Z głośników płynęła muzyka.

Staruszek miał prawie osiemdziesiąt lat; serce mu szwankowało, a słuch nie był najlepszy. Włożył stary szlafrok i powoli wyszedł z mieszkania, kierując się do drzwi sąsiadów.

Nacisnął dzwonek. Po kilku sekundach drzwi uchyliły się, a w progu pojawiła się młoda kobieta – jaskrawo umalowana, z butelką w dłoni i wyraźnym zapachem alkoholu.

„Czego chcesz, staruszku?” – zapytała leniwie.

„Jest druga w nocy. Nie mogę spać. Za bardzo hałasujecie.”

Kobieta przewróciła oczami i krzyknęła do mieszkania:
„Słyszysz? Stary znowu narzeka!”

Z głębi mieszkania wyłonił się jej nowy towarzysz – olbrzym, z ciężkim spojrzeniem i piwnym brzuchem.

„Więc o co chodzi?” – zadrwił. – „Weź tabletki, to zaśniesz.”

Publicité

Następny »»