Na przyjęciu rodzinnym mój siostrzeniec oblał mnie sokiem, a cała rodzina to oglądała i się śmiała; ale osiem godzin później wszyscy błagali mnie, żebym wybaczyła temu „głupiemu chłopcu”, bo zrobiłam coś, czego absolutnie się nie spodziewali… 😉

Potem zadzwonił Siergiej. Błagał. Mówił, że zrujnuję życie jego synowi, że to niemożliwe, że rodzina jest święta.

W końcu zadzwoniła babcia. Ta sama, dla której wydano przyjęcie. Płakała i powtarzała, że ​​nie chce, żeby sprawy zaszły tak daleko, że „chłopak powiedział za dużo”, że muszę wszystko naprawić.

Słuchałam w milczeniu.

„Wycofaj to, co powiedziałaś” – błagała Larisa. „Proszę. Zrobimy wszystko. Przeprosi. Zmusimy go”.

Odpowiedziałam spokojnie i bardzo wyraźnie:

„Widziałam, jacy oni są. Tu już nic nie trzeba naprawiać”.