Rozdział 4: Fizyczny Dręczyciel
Kiedy ciężka mosiężna lampa zatoczyła szeroki, niekontrolowany łuk prosto w moją głowę, nie drgnęłam. Nie uniosłam rąk w desperackiej próbie zablokowania się.
Po prostu obróciłam się na palcach lewej stopy i zrobiłam precyzyjny pół kroku w tył i na bok. Ciężka lampa świsnęła nieszkodliwie obok mojej twarzy; ten ruch wytrącił Richarda z równowagi, całkowicie odsłaniając jego klatkę piersiową.
Zanim zdążył się otrząsnąć i cofnąć rękę do drugiego ciosu, uderzyłam.
Wyrzuciłam prawą rękę do przodu i zacisnęłam ją niczym stalowe imadło na jego grubym nadgarstku. Wykorzystując jego ruch do przodu, podeszłam bliżej, gwałtownie wykręciłam mu rękę na zewnątrz i założyłam brutalny, przesadnie wyprostowany uchwyt prosto na łokieć.
Odgłos zwichniętej kości i pękającej chrząstki był ostrym, mdłym CHRUPEM, który głośno rozniósł się po sypialni. Richard wydał z siebie rozdzierający, wysoki krzyk nieznośnego bólu. Jego palce zwiotczały i z głuchym łoskotem upuścił ciężką miedzianą lampę na podłogę. Kolana ugięły się pod nim natychmiast i opadł na miękki, biały dywan.
Nie puściłam go. Mocno trzymałam jego zmiażdżoną rękę i mocno wcisnęłam kolano między łopatki, gwałtownie przyciskając jego twarz do podłogi.
Pani na łóżku krzyknęła ponownie, chwyciła jedwabne prześcieradło i gwałtownie naciągnęła je na głowę. Skuliła się w najdalszym kącie materaca, całkowicie sparaliżowana nagłą, brutalną przemocą. Całkowicie ją zignorowałam. Była niczym.
Pochyliłam się i przycisnęłam twarz do ucha Richarda, który miotał się pod moim ciężarem, szlochając i bezradnie.
„Uderzyłeś moją córkę tą ręką, prawda, Richard?” – wyszeptałam, a mój głos brzmiał jak śmiertelny, wściekły syk.
Wykręciłam mu złamaną rękę w kolejny bolesny sposób.
Richard zaskomlał żałośnie, zwierzęcym dźwiękiem, przyciskając twarz do dywanu. „Przestań! O mój Boże, przestań! Moje ramię!”
„Jak to jest być uwięzionym?” zapytałam, mocniej naciskając kolanem na jego kręgosłup. „Jak to jest być kompletnie, kompletnie stratowanym przez kogoś silniejszego od siebie? Czułeś się taki potężny, kiedy biłeś młodą kobietę w jej własnym domu. Czujesz się teraz potężny, arogancki tchórzu?”
„Ty… ty jesteś psychopatą!” syknął Richard, a jego głos drżał z bólu i śliny. „Kazałem cię aresztować! Resztę swojego nędznego życia spędzisz w więzieniu federalnym! To mój dom! Wkraczasz tu bez pozwolenia!”
Wydałam z siebie krótki, zimny śmiech. Zwolniłam nieznośny nacisk na jego ramię na tyle, by pozwolić mu oddychać, ale trzymałam go mocno. Wolną ręką sięgnąłem do taktycznej sakiewki na udzie i wyciągnąłem gruby, ciężki dokument prawny, zapieczętowany w przezroczystej plastikowej koszulce.
Rzuciłem dokument, który z hukiem wylądował tuż przed jego nosem na dywanie.
„Otwórz oczy i spójrz na to, Richardzie” – rozkazałem.
Mrugnął przez łzy smutku, wpatrując się w duże, pogrubione litery u góry strony. To był akt własności. Opatrzony oficjalną czerwoną pieczęcią urzędu stanu cywilnego.
„To jest akt własności tej rezydencji za pięć milionów dolarów” – powiedziałem, upewniając się, że każde słowo dobrze do niego dotarło. „Kupiłem tę nieruchomość dwa lata temu za gotówkę w prezencie ślubnym dla córki. Ale ponieważ doskonale wiedziałem, jakim drapieżnym i chciwym wężem jesteś, nigdy nie przeniosłem aktu własności. Jest na moje nazwisko. Jestem jedynym, prawowitym właścicielem tej nieruchomości”.
Oczy Richarda rozszerzyły się, gdy przeczytał podpis. Krew całkowicie odpłynęła mu z twarzy, gdy rzeczywistość dokumentu zburzyła jego arogancką iluzję.
„Co?” – wydyszał, łapiąc oddech. „Nie… niemożliwe! Chloe powiedziała, że to moje pieniądze! Płacimy podatki od nieruchomości!”
„Płacisz czynsz fikcyjnej firmie, której jestem właścicielem” – poprawiłem go szybko. „To oznacza, że prawnie stoję we własnej sypialni. A ty jesteś nieproszonym, agresywnym intruzem, który właśnie próbował zaatakować właściciela domu śmiercionośną bronią”.
Złapałem się za łydkę i płynnie wyciągnąłem Glocka 19 z kabury. Z ostrym, przerażającym kliknięciem odciągnąłem zamek, załadowałem nabój i przystawiłem ciężką, stalową lufę prosto do jego głowy. „Mam teraz pełne prawo użyć śmiercionośnej siły, aby chronić swoją własność, Richard” – wyszeptałem, przyciskając zimny metal do jego skroni. „Czy my się rozumiemy?”
REKLAMA
