Faza 2: Dom noworoczny, który dawno przestał być „ich”.
Kiedy zegar wybił dwunastą i goście w końcu ożyli – pijąc, obejmując się i krzycząc „Szczęśliwego Nowego Roku!” – Elena zrobiła to, co robiła przez ostatnie osiem lat: odegrała rolę.
Śmiała się w odpowiednich momentach, nalewała herbatę i nosiła talerze. Maksym promieniał, opowiadając historie o swojej firmie i o tym, „jak kupiliśmy ten dom”.
Tylko Elena wiedziała, że dom nie jest „nasz”. Dom był jej. Zawsze był jej.
Ciocia Irina, która zostawiła Elenie spadek, pomogła jej w zakupie. Dokumenty zostały załatwione przed ślubem – Elena nalegała, ponieważ już wtedy czuła, że potrzebuje nie tylko miłości Maksima, ale także sposobu na ucieczkę. Potem nadszedł ślub, pierwsze miesiące „idealnego życia”, a potem jego żarty: „Uważaj, nie przytyj”, „Nie odpoczywaj”, „Potrzebuję żony, a nie domowego chleba”.
Po narodzinach syna waga nie spadła od razu. I wtedy Maksym powiedział to po raz pierwszy: w obecności przyjaciół, w kuchni, jakby nagle się ułożyła:
– Nic osobistego, Len, ale wyglądasz… już nieatrakcyjnie.
Przełknęła ślinę. Nie ze słabości, ale z nadziei.
Dziś nie było już nic do przetrawienia. Dziś przeciągnął upokorzenie jeszcze trochę i zmusił wszystkich do patrzenia.
Faza 3: Północ, jeden telefon i teczka, która czekała osiem lat.
O wpół do drugiej w nocy Elena wyszła na werandę pod pretekstem „wyjścia na świeże powietrze”. Śnieg chrupał pod jej stopami, a powietrze było rześkie i czyste.
Maksym roześmiał się głośno w środku i poklepał kogoś po ramieniu – zwycięzcę wieczoru.
Elena wybrała numer, pod który nie dzwoniła od prawie roku.
„Halo” – odpowiedział sennym głosem mężczyzna, ale natychmiast się otrząsnął. „Elena?”
– Paweł Andriejewicz, przepraszam za późną porę. Jestem… gotowy.
Pauza była krótka.
– Dobrze. Jesteś pewien?
Elena spojrzała na światło w oknach, na cienie gości, na kokardę skutera – stał w salonie niczym trofeum.
„Absolutnie” – powiedziała. „Jutro. Wszystko zgodnie z planem”.
– A potem u notariusza o dziewiątej. A poza tym… obiecałeś spotkanie.
Elena otworzyła galerię w telefonie. Był tam krótki filmik – Maksym, jego „dar”, jego słowa. Wyraźnie. Głośno. Na oczach świadków.
„Będą tam” – odpowiedziała. „Będą też świadkowie”.
Rozłączyła się i w środku zapadła zaskakująca cisza. Nie pusta, ale cicha. Jak w pokoju, w którym ktoś wyłączył radio, które od lat dudniło w jego głowach.
