„Słyszysz mnie?”
I chłopiec naprawdę go usłyszał.
Poszedł do nadleśnictwa. Próbował wytłumaczyć dorosłym, że las jest chory. Pokazał im zdjęcia.
Roześmiali się.
— To tylko grzyby. Idź do domu i odpocznij.
Ale chłopiec się nie poddał. Wstawił zdjęcia do lokalnej grupy w internecie.
Napisał:
„Jeśli nie przestaniemy wycinać lasu, on umrze. A razem z nim my.”
I nagle ktoś go zauważył. Najpierw nauczyciele. Potem ekolodzy. W końcu dziennikarze. Zaczęły się rozmowy, kontrole i naciski.
Po dwóch miesiącach wycinka została wstrzymana.
Las został ocalony.
Kiedy chłopiec wrócił pod tamtą gałąź, większość pomarańczowych kul już zniknęła. Została tylko jedna — ta pierwsza.
Podszedł do niej. Tym razem się nie bał.
Wyglądała jak coś żywego. Jak wspomnienie.
Bo czasem las naprawdę przemawia do człowieka. Nie głosem, lecz bólem, ciszą i znakami na gałęziach.
A jeśli to usłyszysz… to znaczy, że było to przeznaczone właśnie dla ciebie. 
