W jego oczach pojawiły się łzy, ale głos mu nie drgnął. Widzę go i wiem, że mój syn uczy się pytać człowieka, którego ojciec zniszczył. Nie chcę wierzyć, że to w porządku. Otworzył torbę, wyjął cienką kopertę z papieru pakowego złożoną na pół, z rogami zniszczonymi od długiego przechowywania. Położył ją powoli na stole między nimi, jak ktoś, kto uwalnia coś ciężkiego, co nosił zbyt długo.
„To kopia. Zrobiłem ją pięć lat temu, nic mu nie mówiąc”. Przez chwilę patrzył na kopertę. „Chyba zawsze wiedziałem, do czego służy”. Mateo wyciągnął rękę i wziął kopertę. Wewnątrz znajdował się charakter pisma Rodriga, jego podpis i każdy szczegół, który skazał jego młodszego brata na siedem lat więzienia. Don Filiberto pojawił się w piżamie, ale z oczami pełnymi rozpaczy, jakby jego dziecko było czymś, czego potrzebował od lat. Zobaczył twarz Mateo w świetle padającym z portyku.
Zobaczył kopertę w jego dłoni i odsunął się, nie pytając o nic. Usiedli w kuchni. Zegar ścienny wskazywał 10:15. Na zewnątrz ulica była cicha, panowała specyficzna cisza typowa dla starych dzielnic, które wcześnie kładą się spać i nie zostawiają świadków. Mateo ułożył wszystko na stole. Kserokopię dokumentu karnego. Akt przeniesienia własności, sfałszowany list, a na koniec, z ostrożnością kogoś, kto obchodzi się z czymś delikatnym, kopertę z papieru pakowego zawierającą oświadczenie Rodriga.
Don Filiberto czytał każdą stronę niespiesznie, w okularach na nosie, z ustami zaciśniętymi w prostą linię, co nie było zaskoczeniem, a raczej potwierdzeniem czegoś, co podejrzewał od dawna. Kiedy skończył, starannie ułożył papiery i położył na nich dłonie. Notariusz powiedział: „Miguelito wspomniał o nazwisku. Garza”. Starszy mężczyzna zamknął oczy na chwilę, tylko na chwilę. Licencjonowany Braulio Garza. Notariusz numer 12. 30 lat w branży. Ma reputację człowieka dyskretnego. Zawahał się.
Bardzo dyskretny w pewnych sprawach, które nie wymagają dyskrecji. Podszedł do szafki, wyjął na wpół pustą butelkę tequili i dwa małe kieliszki. Postawił je na stole, ale żaden z nich ich jeszcze nie dotknął. Rozmawiali powoli, cicho, układając puzzle na głos, jakby nazwanie ich czyniło je bardziej realnymi i jednocześnie łatwiejszymi do ogarnięcia. Rodrigo Aveva przedstawił skargę z wystarczającą ilością szczegółów, aby policja mogła zareagować bez problemu. Z Mateo w środku, wszedł do środka, a on miał wolne tempo i dostęp do swoich zwierzchników, którzy byliby powiernikami jego skrywanego skurwysyna, ponieważ nie mógł wydobyć z siebie sedna, by nie sfałszować.
Garsa zapieczętował firmy, które przerabiały pułapkę na papier prawny, a ranczo było ostatnim krokiem, odstraszając zakłopotanych świadków pozorem wyświadczenia im przysługi. 7 lat budowano w pokoju i intymnej znajomości każdej osoby, która została zniszczona. Na papierze wszystko wydaje się czyste, powiedział Don Filiberto. To właśnie sprzedaje Garsa: czystość na papierze. „Niech nie będzie jego listu”, powiedział Mateo. Niech nie będzie, że Rodrigo mówi to przy moich rodzicach w tym mieście, a nie w sądzie, który trwa 3 lata.
Don Filiberto spojrzał na niego z tym swoim spojrzeniem, które nie było ani aprobatą, ani dezaprobatą, ale raczej czymś w rodzaju pikù otaczającej bogatą wiedzę człowieka, który capisce ciò kogoś innego, kto się uczył. Ernesto Padilla powiedział: „Emerytowany prawnik, dziś mam kontakt w tej sprawie. Jutro z nim porozmawiam. Mateo dowiedział się i udokumentował, ukradł kopertę i trzymał ją pod kontrolą, było mniejsze prawdopodobieństwo jej zgubienia. To było nieeleganckie, to było estattamente quello che serviva. Wyszedł na ulicę. L'aria della notte była rześka i spokojna.
Przeszedł pół przecznicy i poczuł wibrację telefonu. Nieznany numer. Trzy linie. Wiem, co robisz, zanim będzie za późno dla wszystkich. To nie musi się źle skończyć. Mateo zostawił wiadomość z powrotem. Zapisał ją, nie usunął. Schował i poszedł dalej. Rodrigo wiedział, że coś się dzieje, coś sprawiło, że ja też się bałem. Licencjatariusz Ernesto Padilla ma 70 lat, a książka jest w magazynie. Giuridici, którzy nigdy nie mieli dość w dekadzie. i jeden z oczu, który dziś szedł przez linię najlepszych, których tak wielu było wiernych w działaniu.
Przyjął Mateo i Dona Filiberta bez protokołu, z otwartymi drzwiami i już podaną kawą, jakby spodziewał się ważnej wizyty. Słuchał wszystkiego bez przerywania. Kiedy Mateo skończył, Padilla wziął dokumenty jeden po drugim, studiował je w milczeniu przez kilka minut i odłożył na osobną stertę nad pismem. „Sprawa karna jest najbardziej bezpośrednia” – mówi w końcu. Oświadczenie podpisane przez twojego brata jest dowodem na fałszywe oskarżenie. Z ekspertem grafologii, który potwierdzi sfałszowanie dokumentu karnego, jest podstawa do ripristinare l'espediente.
Złożył ręce. To nie trwa długo, procesy karne w tym stanie nie są szybkie. Gdzie indziej, według Mateo, sprawa cywilna jest bardzo interesująca. Padilla wziął akt przeniesienia własności. domu i zasygnalizował
