„Tak”.
Skinął głową i nie zadawał więcej pytań. Czasami dzieci łatwiej akceptują prawdę niż dorośli. Albo po prostu lepiej ukrywają swój ból.
Rozpoczęłam terapię u psychologa. Na początku było trudno. Siedziałam, wpatrywałam się w podłogę i mówiłam: „Wszystko w porządku”. Pewnego dnia rozpłakałam się, czując zapach smażonego kurczaka w kawiarni niedaleko mojego domu. I zdałam sobie sprawę, że „normalność” już nigdy nie będzie taka sama.
Ale mogłam się zmienić.
Nauczyłam się żyć bez ciągłego oczekiwania na niebezpieczeństwo. Nauczyłam się nie podskakiwać, gdy dzwonił telefon. Nauczyłam się nie sprawdzać oddechu Evana dziesięć razy w nocy.
Czasami to działało.
Czasami nie.
Nowa cisza
Minął rok.
