Ona mówi mu, że nigdy nie wyraziła zgody na sprzedaż i że akt własności został oznaczony jako oszukańczy. Początkowo bagatelizuje sprawę jako błąd administracyjny. Ale gdy naciska go w sprawie długów hazardowych, w końcu przyznaje, że jest winien około 340 000 dolarów. Twierdzi, że sprzedaż chatki pozwoliłaby spłacić jego dług i umożliwiłaby mu „zacząć od nowa”, oskarżając ją o egoizm w związku z nieruchomością, z której — jak mówi — „prawie nie korzysta”. Ona odmawia i informuje go, że kontaktuje się z policją.Następnego dnia odwiedza biuro hrabstwa i ogląda dokumenty ułożone obok siebie.
Jej prawdziwy podpis jest płynny i pewny; sfałszowany — nieporadny i wyraźnie podrobiony. Patricia mówi jej wprost, że to nie jest rodzinne nieporozumienie — to przestępstwo. Jej ojciec próbował ukraść jej prawie 900 000 dolarów.
Zatrudnia Michaela Torresa, prawnika specjalizującego się w oszustwach związanych z nieruchomościami. Uzyskują zakaz zbliżania się, który zabrania jej ojcu kontaktu z nią oraz zbliżania się do chatki. Prokurator okręgowy wnosi zarzuty fałszerstwa i wyłudzenia. Grożąca kara może sięgać nawet dwunastu lat pozbawienia wolności.
Zespół obrony jej ojca próbuje negocjować. Oferują terapię oraz udział w spotkaniach Anonimowych Hazardzistów, ale proponują niewielkie zadośćuczynienie finansowe, ponieważ nie posiada on płynnych aktywów. Próbują też wywierać na nią presję emocjonalną, ostrzegając, że postępowanie karne zniszczy reputację rodziny. Ona jednak uświadamia sobie coś ważnego: jej ojciec zniszczył rodzinę już w chwili, gdy wybrał oszustwo. Ona po prostu odmawia udawania, że jest inaczej.
Tymczasem jej matka początkowo broni ojca, twierdząc, że próbował chronić rodzinę przed niebezpiecznymi wierzycielami. Później odkrywa, że potajemnie zaciągnął drugi kredyt hipoteczny na 200 000 dolarów i okłamał ją w tej sprawie. Składa pozew o rozwód i ostatecznie przyznaje, że jej córka miała rację, stawiając wyraźne granice.
Jej siostra początkowo reaguje inaczej. Oskarża narratorkę o chłód i twierdzi, że „rodzina jest ważniejsza niż majątek”. Jednak gdy wychodzi na jaw, że ich ojciec jest objęty śledztwem w sprawie sprzeniewierzenia środków klientów w swojej firmie księgowej, perspektywa siostry zaczyna się zmieniać. Staje się jasne, że hazard nie był jedynym problemem — istniał powtarzający się schemat oszustw.W sądzie jej ojciec przyznaje się do fałszerstwa w ramach ugody z prokuraturą.
Otrzymuje wyrok w zawieszeniu, obowiązkowe leczenie uzależnienia, prace społeczne oraz 15 000 dolarów odszkodowania wypłacanego w niewielkich miesięcznych ratach. Sędzia wyraźnie stwierdza, że okradanie własnego dziecka jest głęboką zdradą. Ojciec publicznie przeprasza, mówiąc, że był zdesperowany i zawstydzony. Ona nie odpowiada. Przebaczenie i zaufanie nie pojawiają się automatycznie.
