Wzmacnia zabezpieczenia w chatce i przenosi ją do struktury prawnej w formie trustu, aby przyszłe nieautoryzowane próby przeniesienia własności były praktycznie niemożliwe. Instaluje kamery, wymienia zamki i dopilnowuje, by do aktu własności na stałe dołączono alerty o możliwości oszustwa. Chatka staje się nie tylko nieruchomością, lecz symbolem autonomii i jasno wyznaczonych granic.Później niespodziewanie spotyka ojca na stacji benzynowej. Wygląda na przygaszonego, upokorzonego. Mówi, że uczęszcza na terapię i „stara się”. Ona odpowiada uprzejmie, ale zachowuje emocjonalny dystans. Rozumie coś zasadniczego: staranie się to nie to samo co odbudowywanie zaufania.
Niedługo potem jej ojciec narusza warunki zawieszenia kary — opuszcza obowiązkowe spotkania kontrolne i rzekomo ponownie odwiedza kasyno. Sąd zaostrza nadzór i ostrzega, że w razie dalszych naruszeń grozi mu więzienie. Ona obserwuje to z dystansu, świadoma, że nie może uratować kogoś, kto nie chce wziąć pełnej odpowiedzialności.
Z czasem przestaje postrzegać chatkę jako coś, czego musi bronić, a zaczyna widzieć w niej przestrzeń do budowania przyszłości. Razem z Alexem sadzą mały ogród. Zapraszają przyjaciół. Jej matka przyjeżdża w odwiedziny i zaczyna odbudowywać swoje życie po rozwodzie.
