I mimo wszystko Rowan pozostał.
Już nie tylko obrońcą księcia,
ale rodziny, której nigdy nie spodziewał się znaleźć.
W końcu, przez mgłę i wyczerpani, dotarli do północnego klasztoru św. Aldwina. Tam mnisi rozpoznali królewską pieczęć Edwarda i przyjęli ich jako uchodźców.
Jednak bezpieczeństwo było niepewne.
Żołnierze księcia maszerowali z południa.
Wsie zostały spalone doszczętnie.
Królestwo pogrążyło się w wojnie domowej.
Amalia i Rowan zostali wezwani przed Radę Północy, aby przedstawić dziecko. Tylko oni mogli zaświadczyć, że Edward – syn królewski czy nie – był prawowitym symbolem, jakiego potrzebowała Anglia.
Stała wyczerpana i drżąca przed arystokratami, ale się nie ukrywała.
„Tak”, powiedziała, „ukryłam go. Chroniłam go. Karmiłam go własnymi rękami”. Jeśli to czyni mnie winnym, to to akceptuję. Ale nie pozwolę mu umrzeć.
Radcy skłonili głowy.
Dziecko będzie chronione.
Wychowywane w tajemnicy, dopóki nie będzie mogło zająć należnego mu miejsca.
Po raz pierwszy od tamtej nocy we mgle Amalia poczuła nadzieję.
Lata mijały w pokoju.
Edward nabierał sił.
Jej własne dzieci rozkwitały.
A obok niej Rowan leczył się – nie z ran, ale z poczucia winy.
Kiedy Edward, już jako młody król, wezwał ją do zamku Northbridge, objął ją jak matkę, którą pamiętał.
„Uratowałaś mnie” – powiedział. „Żadna korona nie jest bardziej zaszczytna niż ta”.
Rowan został pasowany na rycerza.
Amalia została uhonorowana.
Królestwo wiwatowało.
I po raz pierwszy pozwoliła sobie marzyć.
Kiedy wszystkie ceremonie dobiegły końca, a pochodnie zgasły, Rowan odnalazł ją pod wieczornym niebem zamku. „Nie jesteś już kobietą, która ukrywała przyszłego króla” – mruknął. „Jesteś królową mojego życia”.
Uśmiechnęła się przez łzy.
„A ty” – powiedziała cicho – „jesteś mężczyzną, który nauczył mnie, że miłość może być wolnością”.
Wkroczyli razem w złoty zmierzch –
już nie uchodźcy, już nie prześladowani strachem –
ale partnerzy, którzy zaakceptowali życie, na które zasłużyli.
W końcu ich długa podróż dobiegła końca.
I zaczęła się nowa.
