Sarah odchrząknęła. „Wszystko gotowe. Patricia Donovan będzie zeznawać przez łącze wideo. Agenci będą zamaskowani wśród gości weselnych, w cywilnych ubraniach. Nikt się nie dowie, dopóki nie będziemy gotowi”.
David odezwał się ponownie. „Jeszcze jedno. Przelew nie jest wysyłany o północy. Jest wysyłany automatycznie o 21:00. Mamy trzydzieści pięć minut od momentu, gdy Catherine zacznie mówić, zanim pieniądze znikną na zawsze”.
Trzydzieści pięć minut.
Rozejrzałam się po pokoju: mój prawnik, mój detektyw, moja najbliższa przyjaciółka, moja gosposia, wszyscy ryzykujący wszystko, żeby mi pomóc.
„Jeśli to zrobimy”, powiedziałam, „nie będzie odwrotu. Małżeństwo Rachel legnie w gruzach. Mój związek z córką…”
„…nadal będzie istniał”, powiedział David. „Jeśli jest niewinna, zrozumie. Jeśli nie, ty się dowiesz”.
Powoli skinęłam głową.
Sarah wstała. „Jest 1:47. Spotkamy się jutro w południe w posiadłości, żeby dokonać ostatnich przygotowań. Catherine, musisz się przespać”.
Nie będę spała.
„Spróbuj”.
Wychodzili pojedynczo. George ścisnął mnie za ramię. Rosa ponownie mnie przytuliła. David skinął głową.
Sarah wyszła ostatnia. Zatrzymała się w drzwiach.
„Szesnaście godzin” – powiedziała. „Albo wszystko uratujesz, albo wszystko stracisz”.
„Wiem”.
Wyszła.
Zostałam sama w gabinecie, wpatrując się w zdjęcie Thomasa na biurku.
„Jutro” – wyszeptałam. „Idziemy na wojnę”.
Obudziłam się o świcie, ubrałam się w milczeniu i wpatrywałam się w szampańsko-złotą sukienkę wiszącą na moich drzwiach.
Wyglądała jak zbroja.
6:00. Wzięłam prysznic, nałożyłam makijaż pewną ręką i przećwiczyłam w głowie przemowę – nie to, co napisałam, ale to, co zapamiętałam.
O siódmej Rosa przyniosła mi kawę i uścisnęła mi dłoń, nie mówiąc ani słowa.
O dziewiątej przyszła wizażystka i fryzjerka. Uśmiechałam się, śmiałam, zachowywałam się jak matka, której córka wychodzi za mąż.
O jedenastej zapukała Rachele.
Stała w drzwiach, ubrana w białą suknię: koronkę, jedwab i wszystko, co powinna mieć panna młoda. Jej oczy były zaczerwienione.
„Mamo, mogę z tobą porozmawiać?”
„Oczywiście, kochanie”.
Weszła i zamknęła drzwi.
„Chcę tylko, żebyś wiedziała, że kocham cię bez względu na wszystko”.
Miałam złamane serce, ale się uśmiechnęłam. „Ja też cię kocham, kochanie”.
Przytuliła mnie, trzymała dłużej niż zwykle, a potem wyszła.
Byłam sama w pokoju i starałam się nie płakać.
W południe mój telefon zawibrował.
David: Wszystkie dowody są. Policja potwierdziła. Połączenie na żywo z Patricią Donovan jest gotowe. Możesz iść.
O 13:00 George wysłał SMS-a: Nakaz wydany, wstrzymany do 21:00. Sędzia zatwierdził.
O 15:00 zaczęli przybywać goście: sto osiemdziesiąt osób. Wyższe sfery. Klienci. Członkowie zarządu. Ludzie, którzy znali Thomasa. Ludzie, którzy widzieli, jak odbudowuję Morrison Strategic z popiołów.
O 16:30 to zauważyłem: Dmitrij Wułow stał z tyłu, obserwując Dereka jak jastrząb swoją ofiarę.
O 17:00 rozpoczęła się ceremonia.
Dąb stał pośrodku trawnika, jego gałęzie szeroko rozpościerały się nad rzędami białych krzeseł. Thomas posadził go w 1995 roku, w roku, w którym założyliśmy firmę, w roku, w którym wszystko się zaczęło.
Teraz Rachele miała wyjść za mąż za kogoś niższej rangi.
Kwartet smyczkowy grał. Goście stali.
Rachele pojawiła się na końcu nawy, a jej welon powiewał za nią. Nie było ojca, który by ją poprowadził.
Tylko ja.
Wziąłem ją pod ramię. Spojrzała na mnie, a po jej twarzy spływały łzy.
„Tak się cieszę, że tu jesteś” – wyszeptała.
„Za nic w świecie bym tego nie przegapiła” – powiedziałem.
Szliśmy powoli, mijając gości, George’a, który skinął głową, Sarah, której twarz była spokojna, Davida, który stał z boku i obserwował.
Dotarliśmy do dębu. Derek stał pod nim, uśmiechnięty i spocony.
Celebrator przemówił: „Kto wydaje tę kobietę za mąż?”
Spojrzałem na Rachel, potem na Dereka, a potem na gości.
„Tak” – powiedziałem. „Jej ojciec i ja”.
Rachel odwróciła się i mnie przytuliła. Przytuliłem ją mocno, a potem puściłem.
Podeszła i wzięła Dereka za rękę.
Siedziałem w pierwszym rzędzie i obserwowałem, jak składają przysięgę. Widziałem, jak Derek jąka się na słowach. Widziałem, jak drżą ręce Rachel.
Celebrator ogłosił ich mężem i żoną.
Wszyscy bili brawo.
Ja nie.
Przyjęcie rozpoczęło się o siódmej.
Biała kurtyna. Żyrandole. Zespół grający cicho.
Pierwszy taniec.
Rachel i Derek wyszli na parkiet. Zespół zaczął grać. „Wreszcie, moja miłość nadeszła”. Etta James, ta sama piosenka, do której tańczyliśmy z Thomasem na naszym ślubie czterdzieści jeden lat wcześniej.
Widziałem, jak się kołyszą. Widziałem, jak Derek trzyma ją za mocno.
