Wiadomość nadeszła niespodziewanie. Krótka wiadomość rodzinna: „Ciocia Maria jest w szpitalu. Jej stan jest poważny”. Przeczytałam ją kilka razy. Nie mogłam uwierzyć. Ta sama ciocia Maria, kobieta, która razem z wujkiem Petru wychowała jedenaścioro z nas. Nie przez krew. Ale bliższa niż wielu prawdziwych krewnych. Każda z nas wróciła do domu z własną historią. Niektóre z rozbitych rodzin. Inne po stracie rodziców. Jeszcze inne po prostu dlatego, że nie było nikogo, kto by je odebrał ze szkoły i nakarmił. I powitali nas. Bez pytań. Bez warunków. „Wejdź, mała. Mamy miejsce” – powiedziała ciocia Maria, stawiając kolejny talerz na stole. Ich dom zawsze tętnił życiem. Hałas. Kolejki do łazienki. Zeszyty porozrzucane po całej kuchni. Krzyki, śmiech, kłótnie i pojednania. Ale nikt nigdy nie czuł się pominięty. A teraz: szpital. Bez słowa wszystkie rzuciłyśmy pracę. Niektóre poprosiły o urlop. Inne odwołały wyjazdy. Jeszcze inne zostawiły dzieci u sąsiadów. Samochody z różnych miast pędziły w tym samym kierunku. Siedzieliśmy przed szpitalem jak na dziwnym zjeździe rodzinnym. Przytulaliśmy się. Płakaliśmy. Niektórzy trzymali torby z owocami. Inni trzymali domową zupę. Jeszcze inni wpatrywali się w podłogę. „Zawsze była taka silna…” szepnęła Ola, najmłodsza z nas. „To niemożliwe…” Czas płynął powoli. Nie do zniesienia.

Wychował jedenaścioro dzieci, które nie były jego biologicznymi dziećmi.

Wujek Petru stał na korytarzach, niesiony na plecach, jakby postarzał się z dnia na dzień.

„Wspominał o was wszystkich” – powiedział cicho. „Zapytał, czy możecie przyjść”.

„Jesteśmy” – powiedział ktoś. „Wszyscy”.

Wprowadzali nas pojedynczo. W pomieszczeniu panowała cisza. Było blado. Ale kiedy byliśmy gotowi, dozownik…

„Boże, było ich tak wiele…” – wyszeptał. „Moje dzieci…”