Został z tyłu, przy samochodzie, czując się niegodnym oddychania tym samym powietrzem.
Wtedy Valentina, najstarsza, wyrwała się z jego objęć i spojrzała na niego. Potem spojrzała na matkę.
„Mamo… kim on jest? To ten facet, który wczoraj kupił nam opony”.
Victoria otarła łzy, wstała i spojrzała na Mauricio. To była wieczność. Miała moc, by go zniszczyć w tej właśnie chwili, by powiedzieć mu, że jest obcym, szoferem, nikim.
Ale Victoria dostrzegła surowy żal w oczach mężczyzny, którego kiedyś kochała. Zobaczyła siwe włosy, których nigdy wcześniej nie miała, jego pokonaną postawę.
Westchnęła, podejmując decyzję, która miała odmienić los wszystkich.
„Dziewczyny” – powiedziała Victoria drżącym, ale zdecydowanym głosem. „Pamiętacie, jak wam powiedziałam, że tata wyjechał daleko i nie wiedział, jak wrócić?”
Wszystkie cztery skinęły głowami, szeroko otwierając oczy.
„No cóż… odnalazł drogę powrotną”.
Zapadła absolutna cisza. Sofia, najbardziej nieśmiała, zrobiła krok naprzód.
„Czy jesteś naszym ojcem?”
Mauricio skinął głową, niezdolny do wymówienia słowa, a łzy spływały mu po policzkach. Przykucnął, rozkładając ramiona, przerażony, że go odrzucą.
„To ja, moi ukochani. To ja. I nigdy więcej cię nie opuszczę, nigdy więcej”.
