„Wiem. I nie mam wystarczająco dużo czasu w życiu, żeby prosić cię o wybaczenie. Ale jestem tu teraz. Wyciągnę cię stąd. Dzisiaj. A dziewczyny… Widziałam je. Mają moje oczy, Victorio. Mają twoje oczy”.
Victoria spojrzała na niego drżąc. Mur nienawiści, który zbudowała, żeby przetrwać, zaczął pękać, ujawniając jej skrajne wyczerpanie.
„Myślą, że ich ojciec nie żyje” – powiedziała z niezbędnym okrucieństwem. „Powiedziałam im, że był dobrym człowiekiem, który trafił do nieba. Nie mogłam im powiedzieć, że ich ojciec był potworem, który wyrzucił nas na ulicę. Jeśli wrócisz do ich życia, Mauricio, i znowu ich skrzywdzisz, przysięgam, że cię zabiję”.
—Nie zrobię tego. Przysięgam na swoje życie.
Maszyna do robienia pieniędzy Mauricio ruszyła z kopyta. To, co przeciętnemu obywatelowi zajęłoby lata, jemu zajęło godziny. Prawnicy znaleźli nieprawidłowości w sprawie Victorii, wpłacili kaucję i zamknęli sprawę. Przed zachodem słońca Victoria skierowała się do wyjścia, niosąc plastikową torbę ze swoimi skromnymi rzeczami.
Ale prawdziwym wyzwaniem nie było prawo. To oni.
Poszli odebrać dziewczynki z małego pokoju w budynku mieszkalnym, gdzie starsza sąsiadka opiekowała się nimi w nocy. Kiedy luksusowy samochód zatrzymał się w tej podejrzanej okolicy, ludzie wyszli popatrzeć.
Mauricio wysiadł, a za nim Victoria.
Na widok matki cztery dziewczynki upuściły swoje stare zabawki i uciekły. Uderzenie czterech małych ciał o Victorię niemal ją przewróciło. Płakały, krzyczały „Mamo!” w kakofonii czystej miłości, która sprawiła, że Mauricio poczuł się jak największy intruz na planecie.
