„Wyrzucił ją na ulicę, gdy była w ciąży, przekonany, że go zdradziła. Dziesięć lat później czerwone światło pokazało mu cztery pary oczu identycznych z jego oczami i odkrył prawdę, która sprowadziła go na kolana”.

Światło zmieniło się na czerwone na szczególnie ruchliwym skrzyżowaniu. Mauricio westchnął, zablokował tablet i wyjrzał przez przyciemnianą szybę. Wtedy nagle przestał działać zasób, nad którym, jak mu się zdawało, panował.

Na chodniku, pod zniszczoną markizą supermarketu, stały cztery dziewczyny.

Nie jedna, nie dwie. Cztery.

Wyglądały na jakieś dziewięć lat. Miały na sobie ubrania, które ewidentnie widziały lepsze czasy, albo za duże, albo skrzętnie cerowane. Siedziały na plastikowych skrzynkach, sprzedając gumę do żucia i małe bukieciki zwiędłych kwiatów. Ale to nie ich ubóstwo sprawiło, że serce Mauricia na chwilę stanęło.

To ich twarze.