Wyrzucił Victorię z willi. Wyciągnął ją ze swojego życia, oskarżając o najgorszą rzecz, jaką może zrobić mężczyzna: zdradę. Lekarze zapewniali go, że jest bezpłodna i że nie może mieć dzieci. Kiedy Victoria przybyła, promieniejąc radością, z powodu skutków ciąży mnogiej, dostrzegł w tym szczęściu niezbity dowód swojej niewierności.
„Odejdź!” krzyknął do niej, gdy płakała na podłodze, trzymając się za brzuch. „Nie chcę więcej widzieć tych drani ani ciebie! Jeśli cię jeszcze raz zobaczę, zniszczę cię!”
Wyszła, nie prosząc o ani centa, tylko ze swoją nadszarpniętą godnością i obietnicą, że będzie tego żałował. Nigdy jej nie szukał. Wmówił sobie, że to on jest ofiarą.
A teraz cztery pary zielonych oczu, jej oczy, patrzyły na niego z chodnika zapomnianej ulicy.
„Jak… jak masz na imię?” zapytała ze ściśniętym gardłem.
„Jestem Walentyna” – powiedziała przewodnicząca grupy. „To Mia, Sofia i Lucia”.
„A twoja mama?” Pytanie ukłuło ją w język.
Dziewczyny wymieniły spojrzenia pełne głębokiego smutku. Walentyna spuściła wzrok, ściskając paczkę gumy do żucia.
„Mamy teraz tu nie ma. Ona… pracuje”.
„Gdzie?”
„W więzieniu” – wyszeptała najmłodsza, Lucia, zanim siostra zdążyła ją uciszyć.
