Drzwi samochodu się otworzyły i do środka wpadł podmuch zimnego powietrza. Wysiadłam, ściskając sukienkę w dłoniach, a obcasy zwisały mi z palców. Moje bose stopy dotknęły chodnika; beton był zimny i prawdziwy.
Diana poszła za mną, zamykając za sobą drzwi.
Weszłyśmy po schodach.
W środku pachniało drewnem i cytrynowym płynem do czyszczenia, znajomą wonią. Światła były jasne, zbyt jasne, jakby dom chciał dać jasno do zrozumienia, że nie ma nic do ukrycia.
W salonie stało dwóch mężczyzn z pudełkami. Jeden z nich trzymał oprawione zdjęcie Jamesa i mnie, zrobione zeszłego lata nad jeziorem.
Poczułam ucisk w żołądku, ale zachowałam spokój.
„Dzień dobry” – powiedział jeden z nich niezręcznie. „Pan Chen powiedział, że powinniśmy… zacząć od twoich rzeczy osobistych”.
Skinęłam głową.
„Włóż wszystko do pudeł” – powiedziałam. „To, co moje, zostaje tutaj”.
Mężczyzna szybko skinął głową, zadowolony, że otrzymał jasne instrukcje.
Diana poszła do kuchni i wróciła ze szklanką wody.
„Napij się” – powiedziała, wciskając mi szklankę w dłoń.
Wziąłem ją. Woda była zimna, kojąca.
Z korytarza usłyszałem kroki.
Ojciec pojawił się bez płaszcza, z podwiniętymi rękawami. Wyglądał jak człowiek, który uznał, że sen jest mu zbędny.
Matka stała za nim, z zaczerwienionymi oczami i wyczerpanym wyrazem twarzy.
„Jesteś w domu” – powiedział ojciec.
„Już jestem” – powtórzyłem.
Spojrzał na moją sukienkę, perły, moje bose stopy.
„Powinnaś się przebrać” – powiedział z właściwym sobie pragmatyzmem.
Skinąłem głową.
Gdy szedłem w stronę schodów, mama wzięła mnie za rękę.
„Emma” – wyszeptała.
Zatrzymałem się.
„Bardzo mi przykro” – powiedział ponownie, jakby te słowa były wszystkim, co mógł zaoferować.
Delikatnie ścisnęłam jego palce.
„Wiem” – powiedziałam. „Ale nic mi nie jest”.
Poszłam na górę do sypialni.
Pokój wyglądał tak samo, ale nie wydawał się taki sam. Narzuta była prosta. Na stoliku nocnym stała książka, którą czytał James. Obok stała szklanka, którą zostawił do połowy pełną wody.
Długo się w nią wpatrywałam.
Potem podeszłam do szafy.
Strona Jamesa wciąż była pełna.
Garnitury starannie ułożone. Buty poukładane parami.
Dowód na to, że mężczyzna planował zostać.
Otworzyłam szufladę i wyjęłam dużą walizkę. Zamek błyskawiczny głośno zaskrzypiał w ciszy pokoju.
Zaczęłam się pakować.
Nie gorączkowo. Nie płacząc.
Metodycznie.
Moje ubrania złożone.
Moje dokumenty, uporządkowane.
Mój laptop.
Koperta z dowodami Daniela.
Klucz do nowego mieszkania.
Każda rzecz, którą wkładałam do walizki, przypominała fragment opowiadania, które sama pisałam.
Na dole słychać było szmery, gdy pudła zaklejano taśmą. Dźwięk rozrywanej taśmy był dziwnie satysfakcjonujący, wyraźny i jednoznaczny.
W pewnym momencie Diana oparła się o framugę drzwi, obserwując mnie.
„Naprawdę zamierzasz to zrobić dziś wieczorem?” – zapytała.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
