Znalazłszy 8-letniego chłopca z sąsiedztwa, drżącego z zimna na ganku w mroźną noc, szybko zaprowadziłem go do środka, żeby się ogrzał. Kilka minut później jego rodzice wpadli przez drzwi z policją: „Aresztujcie ją! Porwała naszego syna!”. Gdy policjant wyciągnął kajdanki i podszedł do mnie, chłopiec nagle się cofnął. Zerwał plecak, rzucił go policjantowi pod nogi i błagał przez łzy: „Panie policjancie… proszę mi to założyć. Wolę iść do więzienia niż…”

Rozdział 1: Fasada amerykańskiego snu

Deszcz w Seattle pod koniec listopada to nie tylko zimny deszcz; to okrutny, mroźny atak, który przenika prosto do szpiku kości. To była noc, która zmuszała do zamykania drzwi i doceniania kruchego bezpieczeństwa ciepłego domu. Ale obserwując, jak deszcz ze śniegiem gwałtownie uderza w szybę mojego salonu, wiedziałem, że prawdziwy koszmar nie zaczął się wraz z tą burzą. Rozpoczął się miesiące wcześniej, ukryty na widoku.