Deszcz, diner i cud: Amber ratuje chłopca na wózku, a ich spotkanie zmienia życie wszystkich

— Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz — powiedziała — ale chciałabym znać twoje imię.

Chłopiec zawahał się, potem szepnął: — Liam.

Amber uśmiechnęła się. — Miło cię poznać, Liam. Jestem Amber.

Wtedy ją zauważyła: po drugiej stronie ulicy, w cieniu latarni, stał wysoki, zaniedbany mężczyzna i patrzył na nich nieruchomo. Serce Amber zabiło mocniej.

Powoli podeszła do drzwi, ale zanim zdążyła wyjść, mężczyzna odwrócił się i zniknął w mgle.

Podczas gdy pomagała Liamowi przebrać się w suche ubrania z pudełka zgubionych rzeczy, zauważyła siniaki na jego ramionach — fioletowe plamy, stare, ale wciąż widoczne. Żołądek zacisnął jej się boleśnie.

— Wiesz — powiedziała cicho — jeśli ktoś cię skrzywdził, mogę ci pomóc. Obiecuję.