Nel corridoio suonò la campana chegnalava la fine dell’orario di Visita.
Ci strażnik. Gemelli. Ze względu na stesso volto. Jedynym w naszej epoce przeznaczone jest wejście do domu pełnego przemocy i drżenia.
Ci siamo cambiate in fretta. Lei ha indossato il my maglione grigio dell'ospedale. Jeśli nosisz swoje ubranie, nosisz szalik i będziesz mieć plakietkę identyfikacyjną. Kiedy infermiera dotarła do drzwi, było mi bardzo przykro, zostałam całkowicie zignorowana.
– Signora Reyes, co ty mówisz?
Abbassai lo sguardo e imitai la voce timida di Lidia.
-Si.
Kiedy porta di metalo si chiuse całą moją przestrzeń i podeszwę z colpì the view, sentii i polemoni in fiamme. Dieci anni. W tym roku aria respirare presa in prestito. Camminai sul marciapiede senza voltarmi indietro.
„Nadszedł właściwy czas, Damianie Reyesie” – mormorai.
Dom położony jest w Ecatepec, w tle drogi otoczonej okolicą i squallidą, w której można spać, gdy zepsuje się samochód. Twarz nadal stoi. Anuluj erę Arrugginito. L'odore mi ha Investmentito ancor prima di entrare: umidità, trawa rancido e qualcosa di acido, come cibo andato mężczyzna.
Nie era una casa. Era una trappola.
L'ho vista subito.
Sofia sedeva w Angolo, stringendo una Bambola senza testa. Mam swoje westiti erano troppo piccoli, ginocchia sbucciate i capelli arruffati. Kiedy wszyscy jesteście chronieni, czujecie wyjątkowość serca. Aveva gli occhi di Lidia. Ma non la sua luce.
—Ciao, amore mio— dissi, inginocchiandomi. —Wiedeń ze mną.
Non mi è corso incontro per abbracciarmi. Si è allontanato.
E all my spalle risuonò una voce amara.
—Guarda un po’. Księżniczka postanowiła odwrócić sytuację.
Moje napięcie. Lì c’era Doña Ofelia, mia suocera. Bassa, Robusta, z indosso avestito a fiori e uno sguardo che avrebbe potuto far inacidire il latte.
„Dove be stata, inutile?” sputo. «Prawdopodobnie jest andata a piangere dalla tua pazza sorella.»
