„Wynoś się stąd, dzieciaku” – warknął złodziej.
„Nie, wynoś się!” – krzyknęła inna dziewczyna. „Zatruwasz nam wodę?”
Atmosfera w pomieszczeniu uległa zmianie. To już nie był zwykły bar. To był tłum. I wszyscy byli wściekli.
„Wynoś się stąd!” – krzyknął ktoś, rzucając puszką po napoju. Trafiła złodzieja w klatkę piersiową.
„Zadzwoń na policję!” – krzyknął ktoś inny.
Złodzieje spojrzeli na ścianę telefonów, transmisję na żywo, która pokazywała ich twarze całemu światu. Zrozumieli, że stracili element tajemnicy. Zostali zdemaskowani.
W oddali wyły syreny. Prawdziwe policyjne syreny. Mnóstwo syren.
Claire odchyliła się na krześle i patrzyła, jak liczba widzów przekracza 50 000. Wzięła Lily na kolana.
„Udało nam się, kochanie” – wyszeptała. „Narobiliśmy już wystarczająco dużo hałasu”.
5. Oddział SWAT.
Następną godzinę upłynęła wichura migających świateł i krzyków.
Policja była pierwsza na miejscu i otoczyła kawiarnię. Jednak ze względu na transmisję na żywo nie mogli po prostu aresztować Claire. Wszyscy patrzyli. Musieli ją chronić.
„Pani Carter? Jestem sierżant Miller” – powiedział umundurowany funkcjonariusz, z widocznymi rękami. „Jesteśmy tu, żeby pomóc. FBI jest obecnie w drodze do Acheron Corp.”
Claire podała mu kartę MicroSD. „Nie zgub jej” – powiedziała. „Bo znowu będę nadawać na żywo”.
W tym samym czasie na ekranach wiadomości w kawiarni pojawiły się czerwone banery z najnowszymi wiadomościami.
FBI dokonuje nalotu na siedzibę ACHERON. Prezes Sterling został aresztowany.
Zdjęcia lotnicze pokazują oddziały SWAT wchodzące do holu wieży. Sterling został wyprowadzony, skuty kajdankami i z kurtką na głowie.
A potem nastąpiło ujęcie, które sprawiło, że Claire rozpłakała się z ulgi.
Ethana wywieziono na noszach. Wyglądał na poobijanego, z ręką w temblaku i opuchniętą twarzą. Ale był przytomny. Słabo uniósł kciuk do kamer.
Dwie godziny później, na komisariacie.
Claire siedziała w prywatnej poczekalni, a Lily spała na jej kolanach. Drzwi się otworzyły.
Ethan wszedł. Utykał i był eskortowany przez ratownika medycznego.
Claire delikatnie popchnęła Lily na kanapę i podbiegła do niego. Wtuliła twarz w jego pierś, czując zapach środka dezynfekującego, krwi i potu.
„Przeszedłeś na żywo?” wyszeptał Ethan, a z jego ust wyrwał się bolesny śmiech, gdy objął ją zdrową ręką. „Mówiłem ci, żebyś poszła do domku”. Mówiłem ci, żebyś się schowała.
„W domku nie ma Wi-Fi” – powiedziała Claire, cofając się, żeby spojrzeć na jego poobijaną twarz. Obrysowała kciukiem linię rozcięcia na jego wardze. „I chciałam się upewnić, że nie zamiecą tego pod dywan. Ukrywanie się czyni cię ofiarą, Ethan. Walka czyni cię zagrożeniem”.
Ethan spojrzał na nią z podziwem. Uświadomił sobie, że ma nie tylko żonę. Ma partnerkę.
„Przepraszam, że cię w to wciągnąłem” – powiedział. „Przepraszam, że naraziłem Lily na niebezpieczeństwo”.
„Zrobiłeś to, co musiałeś” – powiedziała stanowczo Claire. „Uratowałeś te dzieci. Jesteś bohaterem”.
