Faza 6: Teściowa, „tradycje” i jedno zdanie, żeby położyć temu kres.
Inna Pietrowna wpadła godzinę później, jak zawsze – pewna siebie, głośna, z gotowym scenariuszem: „Rodzina wszystko załatwi”.
„Eleno! Co ty robisz?!” Wpadła do salonu. „Sylwester! Wszyscy świętują!”
Elena spokojnie postawiła przed nią filiżankę herbaty.
„Ja też mam powód do świętowania, Inno Pietrowna. W końcu nie jestem już wycieraczką”.
„To mężczyzna! Tylko żartował!” Teściowa zacisnęła pięści. „Każdy czasem tak żartuje!”
Swietłana powiedziała ostro:
— Nie wszyscy. Tylko ci, którzy chcą upokorzyć i chcą mieć rację.
Inna Pietrowna spojrzała na nią:
– A kim ty właściwie jesteś? Elena uniosła rękę i zakończyła dyskusję.
„Inno Pietrowna” – powiedziała cicho, tak jak zwracają się do rodziny pacjenta w szpitalu. „Twój syn jest dorosły. I to on będzie musiał odpowiedzieć za swoje zachowanie. Nie ty”.
Maksim stał obok, jak człowiek, który po raz pierwszy stracił swoje wsparcie.
„Mamo, powiedz jej!” – syknął. „To niesprawiedliwe!”
Inna Pietrowna chwyciła Elenę za rękaw:
– Musisz! Należysz do rodziny!
Elenę delikatnie puściła jej rękę.
„Rodzina to ochrona. Nie upokorzenie ukłonem”.
Teściowa milczała.
Elenę kontynuowała spokojnie, nie krzycząc:
„Maksim ma 24 godziny, żeby spakować resztę rzeczy i zdecydować, gdzie zamieszka. Nie wyrzucę go na ulicę: ma matkę, brata, przyjaciół. Ma pieniądze”. „Mam dom i prawo do szacunku”.
Maksim powiedział ochrypłym głosem:
Będziesz tego żałować.
Elena spojrzała mu w oczy:
— Żałuję tylko ośmiu lat, które spędziłam, próbując nauczyć się podstawowej ludzkiej uprzejmości.
A to zdanie zabrzmiało jak ostatni akord.
Faza 7: Dzień później – pusty ogród i mężczyzna bez kluczy
Następnego dnia Maksim spróbował zagrać ostatnią kartą przetargową: przyjechał z Olegiem i przemówił „jak mężczyzna”, jakby mógł dojść do porozumienia siłą swojego głosu.
„Len, daj spokój. Przyznaję, że posunąłem się za daleko” – zaczął, przepraszając, jakby to była umowa. „Ale wiesz, że to głupota. Dom jest duży, możemy…”
„To niemożliwe” – przerwała Elena. „Nie chcę mieszkać z kimś, kto traktuje mnie jak przedmiot treningowy”. »
« Czy to wszystko przez wagę? » zaśmiał się Maksym, próbując go zadrwić. « Zabawne. »
Elena cicho włączyła kamerę w telefonie i podgłośniła. Wczorajsze słowa Maksima rozbrzmiały echem w lodowatym powietrzu – głośne, publiczne i wulgarne. Oleg odwrócił wzrok.
„Dość” – mruknął do brata. „Naprawdę to powiedziałeś?”
Maksim aż się przestraszył, jakby chciał chwycić za telefon, ale się powstrzymał: obok stał sąsiad, którego Elena wcześniej poprosiła o zeznanie. A także miejscowy policjant, zaproszony „na wszelki wypadek”, bo Paweł Andriejewicz nalegał: lepiej załatwić to po cichu, formalnie i bez walki.
„Obywatelu” – powiedział sucho policjant – „czy masz dowód rejestracyjny? Akt własności domu?”
Maksim milczał. „W takim razie nie możesz wejść na posesję bez pozwolenia właściciela” – kontynuował policjant. „Zabierzcie rzeczy ze sobą w obecności właściciela – i to wszystko”.
Elena wyniosła pudła na zewnątrz. Jedno po drugim. Dokładnie. Bez dramatów.
W ostatnim pudle był skuter – ten z czerwoną kokardą. Elena postawiła go przy bramie.
„Weź go” – powiedziała. „Będziesz go potrzebował. Teraz jesteś swoim własnym środkiem transportu. Swoim własnym życiem”.
Maksim stał i patrzył na dom, jakby był przedmiotem, którego nie mógł ze sobą zabrać. Przyzwyczaił się do tego, że ludzie zostają, nawet jeśli są ranni.
Ale Elena nie została.
Dzień po „prezentze” Maksim znalazł się na ulicy. Nie dlatego, że Elena była okrutna, ale dlatego, że postanowił ją upokorzyć – i myślał, że ujdzie mu to na sucho.
