Tymczasem śledczy ostrożnie odkopywali pojazd.
Im głębiej go odkopywali, tym dziwniej wyglądał.
Karetka wydawała się być niemal w całości nienaruszona.
Nie była zmiażdżona ani zniszczona.
Wyglądała, jakby ktoś ją celowo zakopał.
Funkcjonariuszka Bennett kucnęła przy drzwiach kierowcy.
„To nie ma sensu” – powiedziała.
Grant skinął głową.
„Sprawdźmy tablicę rejestracyjną”.
Numery były ledwo czytelne pod ziemią.
Grant przekazał je przez radio.
Chwilę później nadeszła odpowiedź.
Zapadła długa cisza.
Potem głos z centrali odezwał się ponownie, nagle napięty.
„Jednostka 14… ta tablica rejestracyjna należy do zaginionego pojazdu”.
Bennett zmarszczył brwi.
„Zaginiony od kiedy?”
Kolejna cisza.
„Od 1998 roku”.
Grant zamrugał.
„To już 25 lat”.
Dwaj policjanci wymienili niespokojne spojrzenia.
„Dobrze” – powiedział cicho Bennett. „Otwórzmy to”.
Wieczorem cała ulica została odgrodzona.
Detektywi i ekipy kryminalistyczne otoczyły teren wykopalisk.
Mocne reflektory oświetlały dół.
Sąsiedzi obserwowali wszystko zza barier.
David stał w milczeniu przy płocie, próbując zrozumieć, co się dzieje.
Nigdy by nie przypuszczał, że wykopanie basenu doprowadzi do czegoś takiego.
Detektyw Marcus Hale przybył akurat w momencie, gdy ekipa odsłaniała drzwi karetki.
„Co tu mamy?” – zapytał.
Funkcjonariusz Bennett wyjaśnił sytuację.
„Pojazd zaginiony od 1998 roku. Karetka Phoenix”.
Marcus potarł brodę.
„Jakieś wskazówki, dlaczego zniknął?”
